പ്രണയത്തില്‍ ഒരുവള്‍ വാഴ്ത്തപ്പെടും വിധം

Monday, April 14, 2014

പലതരം ‘ലെ’കൾ















(ഇതിലെ പ്രവാസം എന്ന വാക്കുപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് ഗതികേടുകൊണ്ടു നാടുവിട്ടവരെക്കുറിച്ചാണ്.ഒരു പൂച്ചയെപ്പോലും വളർത്താത്ത ഒരു ചെടിപോലും നടാത്ത   സഞ്ചാരത്തെക്കുറിച്ചല്ല)

ന്നും ആയില്ലാ ലെ  എന്ന ചോദ്യത്തെ നേരിടാൻ കഴിയാതെ ഗതികെട്ടാണ് കേരളം പ്രവാസം ആരംഭിക്കുന്നത് എന്ന കാര്യത്തിൽ ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് എതിർ അഭിപ്രായം ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ അനുഭവത്തിൽ ഞാനിതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. .കോപ്പിയടിച്ചും തലവിയർത്തും എക്സാമിനർമാരുടെയും മോഡറേഷന്മാരുടെയും സഹായത്താലും  പത്താം തരം പാസായാൽ പിന്നെ നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ആരംഭിക്കുകയായി.

 ഒന്നും ആയില്ലാ ലെ.

ഈ ഒറ്റച്ചോദ്യപ്പേപ്പർ ലോകത്ത് മറ്റൊരിടത്ത് ഉണ്ടൊ എന്നറിയില്ല. ഒരാൾ തന്നെ കാലത്തും ഉച്ചക്കും പിന്നെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഇത് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും.ആയതിനാൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കം മുതലൊ അതിനുമുമ്പോ   കിട്ടിയ വണ്ടി പിടിച്ച് മുംബൈക്കോ മദിരാശിക്കോ  ആസാമിലോക്കോ മറ്റുകാട്ടുമുക്കിലേക്കോ  കൂകിപ്പായും തീവണ്ടികളിൽ കുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു പാവം മലയാളികൾ.ആസാമിലും നിന്നില്ല പ്രവാസം.പോകലായിരുന്നില്ല ആട്ടിയോടിക്കലായിരുന്നു അന്നത്തെ പ്രവാസം.വിരിഞ്ഞ കുഞ്ഞുങ്ങളെ തൂവലൊക്കെ മുളച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ തള്ളക്കോഴികൾ കൊത്തിയകറ്റുന്നതുപോലെ നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും പത്ത് പാസായ മുട്ടയിൽ വിരിയാത്ത പൈതങ്ങളെ പ്രവാസികളായി ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി.

ചിലർ മടിശ്ശീല വീർപ്പിച്ചു വന്നു.മറ്റുചിലർ സിഫിലീസ് തുടങ്ങിയ മാരകരോഗങ്ങളുമായി തിരികെ വന്ന് നാടിന്റെ സ്വസ്ഥത കെടുത്തി.വേറെ ചിലരാകട്ടെ സഞ്ചാരസാഹിത്യമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് വായനയറിയുന്നവർക്ക്  ആവശ്യത്തിനു പണികൊടുത്തു.


  പത്താം തരം പാസാവാൻ ആർക്കും താല്പര്യമില്ലാതായി.പരീക്ഷക്ക് പോകാതെ കശുമാവിൻ ചുവട്ടിൽ കൗമാരങ്ങൾ കറങ്ങിനടന്നു.പത്ത് ജയിക്കാത്തവനെ ആരും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നില്ല.അതിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം വലുതായിരുന്നു. അങ്ങിനെയാണ് ട്യൂട്ടോറിയൽ കോളേജ് ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്നത്.



എന്തിനേറെ പറയുന്നു നാഗലാന്റിലേക്കുപോലും പോയി കൊച്ചുമലയാളം. നാഗലാന്റിൽ  പോയി അവിടുത്തുകാരെ വിറപ്പിച്ച കഥ   വീട്ടുകാരനായ സുകുമാരേട്ടൻ ഞങ്ങളോടുപറഞ്ഞ് വിരട്ടിയ നാളുകൾ ഓർക്കുന്നു.പാമ്പിനെ കൊന്നും തിന്നും  കൂട്ടിലിട്ട കിളികളെപ്പോലെ ഒതുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്ന    നാഗന്മാർക്ക് മലയാളികൾ അത്ഭുതജീവികളായി തോന്നിയിരിക്കണം. പാമ്പിനെപ്പോലെ കൊന്നും തിന്നും തീർക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വിചിത്ര ജീവി.കേരളമെന്നപേർ പോലും അവർ അന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്നില്ല.വള്ളത്തോൾ കവിതകൾ അന്ന് നാഗാ ഭാഷയിലേക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. 



ഇന്നും ഇന്ത്യയെ അവർ വിചാരിക്കുന്നില്ല എന്ന പോലെ അന്ന് കേരളത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തം.. ഓണം പോയിട്ട് കോണകം പോലും കേറാമൂലയായ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തിയവൻ ആരായാലും ചില്ലറക്കാരനല്ല എന്ന തോന്നലിൽ ആയിരിക്കണം സുകുമാരേട്ടനെ അന്ന് നാഗന്മാർ സഹിച്ചത്. നാഗന്മാർ കേരളത്തെ അറിഞ്ഞുപിടിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും സുകുമാരേട്ടൻ നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി.പിന്നെ സഹിച്ചത് ഞങ്ങളായിരുന്നു.ഞങ്ങൾക്ക് നാഗന്മാരെപ്പോലെ വയലന്റാവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ബന്ധുക്കളായിപ്പോയി മലയാളികളായിപ്പോയി.



നാഗലാന്റിൽ ഏതോ പ്രൊജക്റ്റിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ വിജയകുമാർ എന്ന സുഹൃത്ത് അവിടേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ട് ഒറ്റക്കണ്ടീഷനിൽ.ഹിന്ദിയിൽ ഒരു   വാക്കുപോലും ഉച്ചരിക്കരുത്.അംജദ് ഖാനെപ്പോലെ ഹിന്ദിയിൽ ചിരിക്കുക പോലുമരുത്. മലയാളികൾ സ്ഥിരം പറയുന്ന ഹിന്ദി നഹീം മാലൂം എന്ന വാക്കുപോലും മിണ്ടരുത്. തെക്കുകിഴക്കൻ അവസ്ഥ മനസിലാക്കാൻ ഇനിയെന്തു വേണം.



ചിലർ ആ വഴി റങ്കൂണിലേക്കും കാബൂളിലേക്കും സിങ്കപ്പൂരിലേക്കുമൊക്കെ പാദങ്ങൾ നീട്ടിവെച്ചു.
ആ ബന്ധം വഴി ബർമ്മീസ് തായ് മുഖമുള്ളവർ കേരളത്തിൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ കാണാമെന്നായി.ബംഗാളിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.ആയതിനാൽ ആയിരിക്കണം അവർ ഇപ്പോൾ നേരിട്ടുവന്ന് ഈ പോരായ്മ പരിഹരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു വൈകിയാണെങ്കിലും.

പറഞ്ഞുവന്നത് പ്രവാസത്തെക്കുറിച്ചാണ്.
കിട്ടിയ വണ്ടിക്ക് നാടുവിട്ട മലയാളിയെക്കുറിച്ചാണ്.വണ്ടിപിടിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവരും കള്ളവണ്ടി കയറാൻ ത്രാണി ഇല്ലാത്തവരും കടപ്പുറത്തേക്ക് കുത്തനെ   നടന്ന് സിംഹളനാട്ടിലേക്ക് നീന്തി.ഇത് ഞങ്ങൾ തീരദേശക്കാരുടെ കഥയാകുന്നു. ഒന്നുകിൽ നാഗന്മാരുടെ നാട്ടിലേക്ക് അല്ലെങ്കിൽ സിംഹങ്ങളുടെ കൂട്ടിലേക്ക്.മലയാളികളുടെ ഗതി നോക്കൂ ഗതികേടു നോക്കൂ.  

പട്ടാളത്തിനു കഞ്ഞിവെക്കാനും വിറകുവെട്ടാനും ആസാമിലേക്ക് തീവണ്ടി കയറിയവർ വളരെ കുറച്ചുകാലം അതിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വേതനത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച് തിരികെവന്ന്   വീരസാഹസിക കഥകൾ പറഞ്ഞ് നാട്ടുകാരേയും വീട്ടുകാരേയും   ശിഷ്ടകാലം  ശിക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു വിമാനത്തിന്റെ ഇരമ്പലെങ്ങാനും കേട്ടാൽ മതി കുളൂസ് ആരംഭിക്കുകയായി.  

ആസാമിനോടും നാഗലാന്റിനോടും  കേരളമടക്കമുള്ള മറ്റു സ്റ്റേറ്റുകാരുടെ ശത്രുതക്ക് കാരണം ഈ കഥാകാരന്മാരായിരിക്കും.ശ്രീലങ്കയോടുള്ള സമീപനത്തിലും ഇത് നിഴലിക്കുന്നില്ലെ എന്ന് സംശയമുണ്ട്.

ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്ത്   ഒരു കൊലപാതകം നടന്നു.ഏതു പാർട്ടി ആരെക്കൊന്നു എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്.ചാനലുകാർക്ക് ചർച്ചക്ക് നമ്മളെന്തിനു ചിതയൊരുക്കണം. പ്ളാൻ ചെയ്ത ആളെ കിട്ടാതെ കിട്ടിയവനെ വെട്ടിക്കൊല്ലുകയായിരുന്നു .കൊല്ലാൻ പോകുന്നവർ ഞങ്ങൾക്കെതിരെ വന്നതോർക്കുന്നു.അതിൽ ചിലർ   ഞങ്ങളെ കയ്യുയർത്തിക്കാട്ടി പരിചയം പുതുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു എന്നാണ് ഓർമ്മ.   .ഞങ്ങൾ വിചാരിച്ചത് കല്യാണത്തലേന്ന് സദ്യക്ക് പോക്കായിരുന്നു എന്നാണ്.കൂടെ പോകാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം. അത് നടന്നതിന്റെ നടുക്കം ഇപ്പോഴുമുണ്ട് മനസിൽ.ഇതിന്റെ വിഷാദം ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടുകാരിലുമുള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.



അന്ന് ഞങ്ങളൊക്കെ പുറത്തിറങ്ങാൻ പേടിച്ചിരുന്നു.

ഒരാൾ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടാൻ സമൂഹം മുഴുവൻ കുറ്റവാളികൾ ആവുമോ.
കുറ്റബോധം ഞങ്ങളും കൊണ്ടു നടന്നിരുന്നുവോ.അനീതിക്കും ആക്രമത്തിനുമെതിരെയുള്ള ജാഗ്രതയേയാണ്   സമൂഹം എന്നു വിളിക്കേണ്ടത്.ആയതിനാൽ ഓരോ കുറ്റത്തിനും സമൂഹം തലകുനിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.ഇങ്ങനെ തലകുനിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ തല എവിടെ ചെന്നു നിൽക്കുമെന്നൊന്നും ഇടയിൽക്കയറി ചോദിക്കരുത്.


കൊല നടന്നതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം കുറെ പോലീസുകാർ രാജേട്ടന്റെ ചായക്കടയിൽ വന്നു വഴിയിൽ പോകുന്നവരെയും ചായകുടിക്കുന്നവരേയും ചൂടുള്ള വടയിൽ ദ്രംഷ്ട്രങ്ങൾ ആഴ്ത്തി മുഖംചുളിച്ചവരെയും വരച്ച വരയിൽ നിർത്തി പോലീസുകാർ ചോദ്യം ചെയ്തു.




പുരുഷൻ എന്ന ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ അവിടെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുണ്ടായിരുന്നു.
എന്താ നിന്റെ പേരെന്ന ചോദ്യത്തിനു പുരുഷൻ എന്ന ഉത്തരം അവർക്ക് രസിച്ചില്ല. ആകെയൊന്നു നോക്കി ഉറപ്പുവരുത്തി അതു മനസിലായി നിന്റെ  പേരു പറയൂ എന്നായി പോലീസുകാരൻ. അവിടെ കൂടിയ പൗരമുഖ്യർ  പുരുഷന്റെ പേരു പുരുഷൻ എന്നുതന്നെ പുനസ്ഥാപിക്കാൻ കുറെ പാടുപെട്ടു.എത്ര വയസായി എന്ന ചോദ്യത്തിനു ഒന്നു പരുങ്ങിയ പുരുഷൻ  മുപ്പത് എന്നു പറഞ്ഞു.പരുങ്ങലാണ് പോലീസിന്റെ പിടിവള്ളി .എന്തടാ ഒരു പരുങ്ങൽ ,സത്യത്തിൽ എത്ര വയസായെടാ എന്ന ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ പുരുഷൻ മറ്റൊരു സത്യം പറഞ്ഞു,മുപ്പത്തിമൂന്ന്.
നിന്നനില്പിൽ മൂന്ന് വയസ് കൂടിയോ എന്ന ആക്രോശത്തിൽ ലാത്തി പുരുഷന്റെ  കടവയറ്റിലേക്ക് പായവെ  പുരുഷൻ ഒരു സത്യം കൂടി പറഞ്ഞു , മൂന്നു വർഷം ബോംബെയിൽ ആയിരുന്നു.
പോലീസുകാരുടേയും അവിടെ കൂടിനിന്നവരുടേയും പ്രതികരണം എന്തുതന്നെ ആയാലും ഇതിൽ ഒരു ചെറിയ സത്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്.പ്രവാസകാലം ഒരാളുടെ ജീവിതകാലം അല്ല.       
ഭൂരിപക്ഷം പേരും പ്രവാസിയാവുന്നതല്ല,ആക്കുന്നതാണ്.നേരത്തെ പറഞ്ഞ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നായിരിക്കുമോ ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത്.



ഒന്നും ആയില്ല ലെ.
ഇതിലെ ലെ ആളു പിശകാണ്.ഈ കേരളം പോലെ ജീവിക്കാൻ പറ്റിയ ലോകം മലയാളികൾക്ക് വേറെയെവിടെ കിട്ടും.
പ്രവാസിയാവുന്നത് മാത്രമല്ല കുടുംബസ്ഥനാവുന്നതും ഈ ലെ പ്രയോഗം കൊണ്ടാകുന്നു.
പ്രവാസിയായാലും അല്ലെങ്കിലും ജോലികിട്ടിയാലും ലെ അവസാനിക്കില്ല.
ബാങ്കിൽ ക്ളാർക്കായി കയറിയ ആളോടും ഈ ലെ പ്രയോഗം വരും.
ഇപ്പോഴും ക്ളാർക്ക് തന്ന്യാ ലെ.അഥവാ ലാസ്റ്റ് ഗ്രേഡ് തന്നെയാ ലെ.
നിങ്ങൾ എവിടെയെത്തിയാലും ഈ ലെ വിടില്ല.
ജോലി കിട്ടിയ ആളോടു
ഒന്നും ആയില്ല ലെ എന്നു ചോദിച്ചാൽ കൂടെ ഏന്തിവലിഞ്ഞു നടക്കാൻ ഒരുത്തിയെ കിട്ടിയില്ലെ എന്നർത്ഥം.വിവാഹം കഴിഞ്ഞവരോടും ഉണ്ട് ഈ ലെ പ്രയോഗം.അതിത്തിരി ക്രൂരവുമാണ്.
ഒടുവിൽ കിടന്ന പായിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ വയ്യാതെ കിടക്കുമ്പോഴും വരാതിരിക്കില്ല ഈ ലെ.



അത് പലപ്പോഴും പുറത്തേക്ക് വരാത്ത ലെ ആയിരിക്കും.പോവാറായില്ല ലെ.
ഇന്നു രാവിലെ  സംസാരിച്ച   ന്യായാധിപൻ സുഹൃത്ത്   സംസാരിച്ചതിൽ നിന്നാണീ എഴുത്തിനുള്ള പ്രകോപനം.

dc books


ഭൂമിയിലെ ഈ ചെറിയ കാലയളവിൽ നിരന്തരം ജോലിചെയ്തും അതിർത്തി മാന്തിയും അടികൂടിയും കോടതി കയറിയും  സമയം കളയുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ്  സുഹൃത്ത് ആശങ്കപ്പെട്ടത്.കേരളം പോലുള്ള സ്ഥലത്തെ  മനോഹരമായി നിലനിർത്തുക അതിൽ ജീവിക്കുക   എന്നാണ് സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത്. മറ്റൊന്നിലും ഒരു  കാര്യവുമില്ല എന്നും.നിയമത്തെയും  കോടതിയെയും പറഞ്ഞത് ഇവിടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

കേരളത്തിൽ പ്രവാസം കാശെത്തിച്ചു എന്നു പറയുന്നവരോട് അതെന്തിനുപയോഗിച്ചു എന്നു കൂടി ആരായാം.കോൺക്രീറ്റുകൾ കെട്ടിയുയർത്താൻ ക്വാറികളെ പ്രോൽസാഹിപ്പിച്ചും മണലൂറ്റി പുഴയെ നശിപ്പിച്ചും കാടുവെട്ടിയും ആഗോളതാപനത്തെ ഉയർത്താനും നാടിനെ മരുഭൂമിയാക്കാനും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ ഭൂമി കച്ചോടത്തേക്കാൾ തരംതാണതാക്കാനും ഈ പണമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല സഹായിച്ചത്  .


 പ്രവാസത്തെക്കുറിച്ച് വീമ്പുപറയേണ്ടതില്ല.അത് ഒട്ടകത്തിന്റെയും മരുഭൂമിയുടെയും ദൃശ്യങ്ങൾ ഇട്ട് ശോകസംഗീതവും വെച്ച് ടെലിവിഷനിൽ നടത്തുന്ന പരിപാടികൾക്കു കൊള്ളാം.
ഒരു ചെടി നട്ട് പൂ കാണുക എന്നു  സൂഫിയായി നടന്ന എഴുത്തുകാരൻ പറഞ്ഞതും ഇവിടെ എഴുതുന്നതും നന്നായിരിക്കും.



സ്വന്തം മണ്ണിൽ മലർന്നും കമിഴ്ന്നും നിവർന്നും    അകമഴിഞ്ഞ് സഞ്ചരിക്കുക ആഴങ്ങൾ നമ്മെ സ്വീകരിക്കുന്നതുവരെ.

Monday, April 7, 2014

വേണം മനുഷ്യദൈവങ്ങൾ

 വേണം മനുഷ്യ ദൈവങ്ങൾ






d c    b o o k s


മ്പലത്തിൽ  കൊണ്ടുപോയി കരിങ്കല്ലോ ലോഹമോ മറ്റു പലതും  കാട്ടി അത് ദൈവമാണെന്നും അതില്ലാതെ മനുഷ്യ ജീവിതം സാധ്യമല്ലെന്നും ആരും   പറഞ്ഞു തന്നില്ല കുട്ടിക്കാലത്തു പോലും.
ദൈവരഹിത ജീവിതമായിരുന്നു ഇതുവരെ.വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യമാണത്.അതാണ് ജീവിതം.ആരും നമ്മുടെ തോളിൽ തൂങ്ങാത്ത ജീവിതം,അതിനനുവദിക്കാത്ത ജീവിതം.

 എണ്ണുംതോറും പെരുകുന്ന ദൈവങ്ങൾ  അപഹരിച്ചെടുത്തേക്കാവുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ  വലിയ ഭാഗം എനിക്ക് സ്വന്തമായി.എന്റെ വഴികൾ എന്റേതായി.ഒരേ വഴിയിൽ കൂടി നടക്കേണ്ടിവന്നില്ല.ഈവഴി,ഇതിലെ വഴി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് പലരും വഴിതെറ്റിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും. മരണം വരെ കൂടെ ഉണ്ടായാൽ  മതിയെന്നും അതു കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനടന്നോളാൻ  പറഞ്ഞ അമ്മ.മരണം മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ണുകൾ ദാനം ചെയ്യണമെന്ന അമ്മയുടെ ആവശ്യം കേട്ടപ്പോൾ ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടു   എന്റെ ദൈവമില്ലായ്മക്കുള്ള കാരണം.

അമ്മത്വം എന്നാൽ കച്ചവടത്തിനുള്ള ഏർപ്പാടല്ലെന്ന് ബോദ്ധ്യപ്പെടാൻ വള്ളിക്കാവ് വരെ പോയി സമയം കളയേണ്ടതുമില്ല.



പള്ളി സ്കൂളിലെ വേദോപദേശം ക്ളാസ്   അശ്ലീലമായി തോന്നിയിരുന്നു. ഉപദേശ കഥകളിലൊക്കെ നായകൻ ദൈവമായിരുന്നു.ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനു മുമ്പുള്ള സമയമായിരുന്നു വേദോപദേശം.കൃസ്തുവിനെ കുരിശിലേറ്റുകയോ എറ്റാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ വയറ്റിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു അന്നത്തെ ബാലചിന്ത.


 ക്ളസെടുത്ത ടീച്ചറോടുള്ള വെറുപ്പ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് തീർന്നത്.അവർ എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ അമ്മയായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കാര്യങ്ങള്ക്കു തന്നെ ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂർ തികയില്ല,അതിൽ പകുത്ത് എണ്ണിയാലൊതുങ്ങാത്ത ദൈവങ്ങൾക്കു കൊടുക്കുക!അത് പള്ളീപ്പറഞ്ഞാമതി എന്നൊരു ലൈനായിരുന്നു എന്നും.
സൌഹൃദങ്ങൾ പ്രണയങ്ങൾ യാത്രകൾ  ഏറ്റവും ഉപരിയായി എന്നും നിലകൊണ്ടു.പുസ്തകങ്ങൾ അതിനു പിറകെ നിന്നു.സിനിമ അതിനൊരുപടിമുന്നിലും.


മനുഷ്യർക്കൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നതിന്റെ അവർക്കൊപ്പം ഒഴിച്ചും കഴിച്ചും തീർക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഒരു    ദൈവവും തരില്ലെന്നുറപ്പ്.ദൈവങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഭണ്ഡാരം തുറന്നുവെച്ച് ആർത്തിയോടെ ഇരിക്കുന്ന പണ്ടാരങ്ങളെ  ദേവസ്വം ബോർഡ് എന്നൊ മറ്റൊ തെറിവിളിക്കേണ്ടിവരും. ദൈവങ്ങൾ എന്നൊരു വഹകൾ സത്യമായിരുന്നെങ്കിൽ   ലോകത്ത് ചെകുത്താന്റെ പണിചെയ്യുന്ന എത്രയെത്ര   സ്ഥാപനങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു.ദൈവങ്ങൾ കളവും ചെകുത്താന്മാർ സത്യവുമാകുന്നു.


പണ്ടൊക്കെ  വിശേഷ ദിവസങ്ങളിൽ ഗുരുവായൂർ പോലുള്ള സ്ഥലത്ത് പോകുമ്പോൾ എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി നില്ക്കുമ്പോൾ,എന്റെ കൈയ്യും ഒരിഞ്ച് പൊങ്ങും ഭാഗികമായ ഉത്തേജനം പോലെ. എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നത് അനുകരിക്കാനുള്ള ബാലവ്യഗ്രതയിൽ.പിന്നീട് ലജ്ജ തോന്നി കൈ പിൻവലിക്കും.കുട്ടികളിൽ ദൈവചിന്ത ജാതിചിന്ത മുതലായവ കുത്തിനിറക്കുന്നത് ബാലവേലയെടുപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കുറ്റകരമാണ്.
മനുഷ്യർ പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകുമ്പോൾ  എനിക്കവരോട്
സഹതാപമാണ് തോന്നുക,അന്നും ഇന്നും. ദൗർബല്യങ്ങളെ കളിയാക്കാൻ പാടില്ലെന്നറിയാം സ്വഭാവമതായിപ്പോയി ക്ഷമിക്കുക.

കെട്ടിക്കിടക്കുന്നത് എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടു പോയി ഉരച്ചു കളയണമല്ലോ.ബെവറേജുകൾ പണ്ടുമുതലേ തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ ഭക്തി ഇത്രമാത്രം വികസിക്കുമായിരുന്നില്ല.മാനസികാരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങൾ ജാഗ്രതയോടെ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ മനുഷ്യദൈവങ്ങളും ഭൂലോകത്ത് ഇല്ലാതെ പോയേനെ.

 ആരാധനാലയങ്ങളെ കടന്നു പോകുമ്പോൾ ,പേഴ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ പല കീശകളില്ഒന്നിച്ചു പരതുന്ന അതേ വെപ്രാളത്തിൽ വണ്ടി നിര്ത്താതെ ദൈവത്തെ വന്ദിക്കുന്നത് നിരത്തിൽ   കാണുന്ന തമാശയാണ്.വണ്ടി നിർത്തി വന്ദിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന സമയനഷ്ടം,ഇന്ധന നഷ്ടം,ബ്രേക്ക്,ക്ളച്ച്  തേമാനം എന്നിവയോക്കെ  ഓർത്ത് കണക്കുകൂട്ടുന്നുണ്ടാവും   പരമഭക്തന്മാരായ പരമപിശുക്കന്മാർ .


വരന്റെ വേഷത്തിൽ കല്യാണപ്പന്തലില്നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന അതേ അവസ്ഥയാണ് ഭക്തിയുടെ വേഷംകെട്ടി കൈകൂപ്പുന്ന കാര്യം ചിന്തിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നറുള്ളത്.
അങ്ങിനെയുള്ള   നിമിഷം ജീവിതത്തിലുണ്ടായാൽ പിന്നെ ഞാനില്ല എന്ന തോന്നൽ..

വിവാഹങ്ങളിൽ  നിന്നും ഞാനൊഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് ആഭിജാതമായവളിപ്പ്സഹിക്കവയ്യാതെയാണ്.മിനിമം മൂന്നു നാല് പെഗ്ഗ് എങ്കിലും കഴിക്കണം അതിനെ മറികടക്കാൻ.എന്നെ മദ്യപാനിയാക്കുന്നതില്‍  വിവാഹങ്ങൾക്കുള്ള പങ്ക് ചീയേര്സ്  മുട്ടിച്ച് ഇവിടെ  സ്മരിക്കുന്നു.എന്നെ മദ്യപാനിയാക്കിയതിൽ ഭക്തിക്ക് പങ്കൊന്നുമില്ലതാനും.മദ്യത്തോടും ഭക്തിയില്ല.മദ്യസദസിൽ നുരയുന്ന സാഹോദര്യത്തിനാണു എന്റെ ലാൽ സലാം.





ദൈവങ്ങളെക്കാൾ എന്തു കൊണ്ടും മേലേ നിർത്തേണ്ടത് മനുഷ്യദൈവങ്ങളെയാണ്.അവർ ഭൂമിയിർ, മണ്ണിൽ തൊട്ടുനില്ക്കുന്നു.ഉറുമ്പ് കടിച്ചാൽ അവർക്ക് വേദനിക്കുന്നു,അതിനെ അവർ ഉരച്ചു കൊല്ലുന്നു.കൊതുകിനെ ബാറ്റിംഗിലൂടെ ഓടിച്ചാടി  വകവരുത്തുന്നു.

നമ്മൾക്ക് അവരുടെ ചുമലിൽ കയ്യിടാം.മാറിൽ ചായാം.ഉമ്മ വെക്കാം. കാര്യം സാധിച്ചില്ലെങ്കിൽ
 എന്തുവാടീ/ടാ, നീ ദൈവം തന്നെ  എന്ന് സംശയം പുറപ്പെടുവിക്കാം,കല്ലെറിയാം.നാട്ടിൽ നിന്നോടിക്കാം. ഒരിക്കൽ ദൈവമായിരുന്ന ഒരാളെ അതല്ലാതാക്കാനും പട്ടിക്ക് സമാനമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാനും  മനുഷ്യർക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു.


വായ് കൊണ്ട് പാലു കുടിക്കുന്ന ദൈവങ്ങൾ ,വയറിളക്കം ഉണ്ടാവുന്ന ദൈവങ്ങൾ   കല്ല് മരം കളിമണ്ണ് എന്നിവയിലുണ്ടാക്കുന്ന ദൈവങ്ങളെക്കാൾ ഉത്തമഗണമാകുന്നു.അവർക്ക് മനുഷ്യന്റെ ദൈനംദിന കാര്യങ്ങളിലൂടെ വേണം സഞ്ചരിക്കാൻ.അവർക്കു മുകളിൽ ദേവസ്വം ബോർഡ് ഉണ്ടാവില്ല.മന്തിയാണെങ്കിൽ മുകളിൽ ആയിരിക്കില്ല.കാൽക്കീഴിൽ ആയിരിക്കും. റിയൽ  എസ്റ്റേറ്റ് അവർക്ക്  ലഹരിയാവും.ആശുപത്രി പണിയും. കൂലി ചോദിച്ചാൽ ദൈവത്തിന്റെ പറ്റിൽ എഴുതിക്കോളാൻ പറയും. വേദന സഹിക്കതെ വരുമ്പോൾ അമ്മേ  എന്ന് മോങ്ങേണ്ടി  വരും.രോഗം വന്നാൽ ഡോക്ടറെ കാണേണ്ടി വരും.വിഭൂതിയിൽ നിന്നും അത്ഭുതങ്ങള്സൃഷ്ടിച്ച് രാഷ്ട്രത്തലവന്മാരെക്കൊണ്ട്  തന്റെ കോണകം കഴുകിച്ച ആൾ ദൈവം ആശുപത്രിയിൽ നരകിച്ചത് നാം കണ്ടു.

സഹിക്കവയ്യാതാവുമ്പോൾ ഇണകളെ പ്രാപിക്കേണ്ടി വരും.പെരുപ്പ് അടിച്ചമർത്താൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ വേലി ചാടുകയും ചെയ്യും.ദൈവങ്ങൾ വേലിചാടുന്നത് ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ.എത്ര മനോഹരമായ കാഴ്ചയായിരിക്കുമത്.

 കച്ചവടം പോളിഞ്ഞ് നാടുവിട്ട്  സ്വാമിജിയായി നാട്ടിൽ കുറ്റിനാട്ടിയ ആൾ ദൈവത്തോട് പുതിയ  പുതിയ കച്ചവടം  എങ്ങിനെ എന്ന് ചോദിക്കാനുള്ള ആർജ്ജവം നമ്മൾ വെറും മനുഷ്യർ കളഞ്ഞുകുളിക്കരുതെന്ന് മാത്രം.മൌനിയായ ഒരു സ്വാമി പന്തൽ നിർമ്മാണത്തിനിടയിൽ കഴുക്കോൽ തലയിൽ വീണപ്പോൾ സ്ലേറ്റും ചോക്കുമെടുത്ത്അയ്യന്റമ്മോഎന്നെഴുതി കൂടെ നിന്നവരെ കാണിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ മനുഷ്യ ദൈവത്തിനെ പറ്റി പരന്ന കഥയാണ്,അങ്ങിനെ ജീവിതത്തെ രസകരമാക്കാൻ എത്രയെത്ര ചിരികൾ അവർ തരുന്നു.ഇത്തരം ദൈവങ്ങൾ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന കോമിക് റിലീഫുകളാകുന്നു.കാഴ്ചയിൽ വരുന്ന ദൈവങ്ങളാണ് നിത്യജീവിതത്തിനു ജീവൻ വെപ്പിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും വഹകൾ തരുന്നത്.

ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നത് ഉത്തമ വിശ്വാസം മനുഷ്യദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നത് അന്ധവിശ്വാസം എന്ന്  പറയുന്നത് ഏത് വെള്ളരിക്കാ പട്ടണത്തിലെ അളവുകോൽ വെച്ചായിരിക്കും.വിശ്വാസം രോഗം തന്നെയാണ്. ദൈവവിശ്വാസം അന്ധവിശ്വാസമാണ്.ദൈവമുണ്ടെന്ന് പറയുന്നിടത്ത് നിന്ന് നമ്മൾ അന്ധരാവുന്നു  തപ്പിത്തടയുന്നു.  ഇങ്ങു പോരൂ  മനുഷ്യ ദൈവങ്ങള്നമ്മുടെ കൈ പിടിക്കുന്നു നമ്മൾ അവരുടെ കൈവിട്ട് കാൽ നക്കുന്നു.

ദൈവവിശ്വാസവും അന്ധവിശ്വാസവും തമ്മിൽ   മഴനൂൽ ഭേദിക്കാനുള്ള ദൂരം പോലുമില്ല.

അമ്പലമായ അമ്പലമെല്ലാം കയറിയിറങ്ങി സ്വാമിമാരായ ആസാമിമാരെയെല്ലം കണ്ട് ജപിച്ചു കെട്ടിയ ചരടുകളും  മോതിരങ്ങളും കൈവളകളും തൂക്കണാംകുരുവിക്കൂടുപോലെ കൈയ്യിൽ അലങ്കരിച്ചു നടക്കുന്നവനു പോലും  ബുദ്ധിജീവിയും അരാജകവാദിയും മറ്റുപലതുമായി  വിലസാന്പറ്റും കേരളത്തില്‍ .അന്ധവിശ്വാസം ഒന്നിനും തടസമില്ലെന്നർത്ഥം.


ദൃശ്യങ്ങൾ നിർണ്ണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തിയതോടെ തൊട്ടറിഞ്ഞേ നമ്മൾ ആരെയും വിശ്വസിക്കൂ.സ്വന്തമായ കാമുകിയെപ്പോലും. അത് കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിന്നും നമ്മൾ ദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.ആര്ട്ട് ഫിലിം പോലെ നിശബ്ദ ദൈവങ്ങളെയല്ല,കമേർഷ്യൽ സിനിമ പോലെ തട്ടുപോളിപ്പൻ സംഭാഷണമുള്ള പച്ച ദൈവങ്ങളെയാണ്   ജനങ്ങൾക്കു വേണ്ടത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മനുഷ്യദെവങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കും,അല്ലെങ്കില്നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും.


ദൈവങ്ങളെ കോമരങ്ങളിലൂടെ ഉണർത്തുക ചിലവേറിയ പണിയാണ്.  എളുപ്പമുള്ള പണി എന്ന നിലയിലാണ് രാഷ്ടീയത്തിലും സിനിമയിലുമൊക്കെ നമ്മൾ ദൈവങ്ങളെ തിരഞ്ഞു പിടിക്കുന്നതും ഫ്ളക്സ് വെക്കുന്നതും.




ഇൻസ്റ്റന്റ് ദൈവങ്ങൾ വാഴ്കഎന്നതായിരിക്കട്ടെ നമ്മുടെ മുദ്രവാക്യം.ആവശ്യം പോലെ ഉപയോഗിക്കുകയും അത് കഴിയുമ്പോൾ  വലിച്ചെറിയാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി വിശ്വാസി(അന്ധ)കളെ പോരാടുവിൻ.





മണിലാൽ
www.marjaaran.blogspot.com



Sunday, March 30, 2014

ആം ആദ്മി അഥവാ പുതിയ രാഷ്ട്രീയപരീക്ഷണങ്ങൾ

ഡീസി ബുക്സ് 





കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ കള്ളനും പോലീസും കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറെ നാളുകളായി.ഈ കളിയിൽ കേരളവും അതിലെ ജനങ്ങളും പുറത്താണ്,ഓരോ വിഷയമെടുത്തു നോക്കിയാലും.



മാഞ്ഞുപോകാത്ത ഓർമ്മകളിൽ കാടുകയ്യേറ്റത്തിന്റെ മതികെട്ടാനുണ്ട്,ഭൂമികയ്യേറ്റത്തിന്റെ മൂന്നാറുണ്ട്,നിബിഢവനം വെട്ടിയൊതുക്കി മരുഭൂമിയാക്കിയ അട്ടപ്പാടിയുണ്ട്, പുഴയെ മരുപ്പറമ്പാക്കുന്ന അതിരപ്പിള്ളി പദ്ധതിയുണ്ട്,ഒരു ജനതയുടെ കുടിവെള്ളം മുട്ടിച്ച പ്ളാച്ചി  മടയുണ്ട്,വിഷഭീകരത വിതച്ച കാതിക്കുടമുണ്ട്,ഏതിനുമുപരി ഭൂക്കൊള്ളക്കാർക്കു വേണ്ടി അട്ടിമറിച്ച ഗാഡ്ഗിൽ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടുമുണ്ട്.

ഇതിലൊക്കെ ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ ഉണ്ടായ രോഷം ഒരിക്കലും മാച്ചുകളയാൻ പറ്റാത്തതാണ്,മാഞ്ഞുപോകാത്തതാണ്.

ഇതിലൊക്കെ  അധികാരവർഗ്ഗങ്ങളായ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ കളിച്ച കളികൾ കേരളം കണ്ടതാണ്.
ജനകീയ സമരങ്ങളായി മാറേണ്ട ബി ഒ ടി സമരത്തിൽ  കരിമണൽ ഖനനത്തിനെതിരെ സമരത്തിൽ ജനങ്ങളെ തെരുവിലേക്ക് എറിയുന്ന ഹൈവേ വിരുദ്ധ സമരത്തിൽ ഇതിലൊന്നും ഇല്ലാത്തവരെ ഇടപെടാത്തവരെ   രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ എന്നാണ് നമ്മൾ കാലാകാലങ്ങളായി വിളിച്ചു പോരുന്നത്.


 പന്തൽ കെട്ടി നാലാംകിട കവിതാ കാസറ്റ് വെച്ച് കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കെതിരെ  സമരം നടത്തുന്ന സായാഹ്ന വിപ്ളവകാരികളെ കാണുമ്പോൾ മൂക്കത്താണൊ മറ്റെവിടെയെങ്കിലുമാണോ വിരൽ വെക്കേണ്ടത് എന്നോർത്തുപോയിട്ടുണ്ട്.



ഓരോ പക്ഷത്തേക്കും കാലാകാലങ്ങളിൽ മാറിമാറിയിരുന്ന്  കുണ്ടിയുടെ  ചൂട് മാറ്റിയതല്ലാതെ യാതൊന്നും ജനങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ചില്ല.മുദ്രാവാക്യം ഇപ്പോഴും ഗരീബി ഹഠാവോ തന്നെ.
കോർപ്പറേറ്റുവിരുദ്ധത ഈ കാലത്തെ ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതാകുന്നു.    ഇതിനായി ഒരു  പ്രസ്ഥാനത്തെ ചെവിയോർത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു .



ഇപ്പോൾ സരിത എന്ന സ്ത്രീയിലാണ് അധികാരത്തിന്റെ കുതിരകയറ്റം.ഇതിനു പിന്നിലെ രസതന്ത്രം ആർക്കാണറിഞ്ഞുകൂടാത്തത്.സെക്സ് എന്നും പ്രധാനവിഷയമാകുന്നു നമുക്ക്.ആയതിനാൽ ഒരെണ്ണത്തിനെ കിട്ടിയാൽ പപ്പും പൂടയും എടുക്കുന്നതുവരെ നമുക്ക്  ഉറക്കമില്ല.

കോർപ്പറേറ്റുകൾ രാജ്യത്തിന്റെയും കേരളത്തിന്റെയും  കട അറുക്കുമ്പോഴാണ് സരിതയെ നായികയാക്കിയ ഈ അസംബന്ധ നാടകം അരങ്ങേറുന്നത് എന്നോർക്കണം.ഒരു വഴിയാത്രക്കാരി നേതാക്കൾക്കുനേരെ  വിരൽ  ചൂണ്ടിയപ്പോൾ സമരം എങ്ങോ പോയ് മറയുകയും ചെയ്തു.

പറഞ്ഞു വരുന്നത് ഭരണകൂടപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ എപ്പോഴും ഒരേ തൂവൽ പക്ഷികളാകുന്നു.ഒന്നു ചിറകു കുടയുന്നത്,മറ്റൊന്ന് ചിറകൊതുക്കുന്നത്.അധികാരത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ ഇത് മാറിയും മറഞ്ഞും വരാം എന്നേയുള്ളു.
പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യം വോട്ടിലും വോട്ടറിലും തട്ടിത്തടഞ്ഞ് മുന്നേറുന്ന അസംബന്ധതായി മാറിയിരിക്കുന്നു.അതിൽ മനുഷ്യരില്ല. പ്രകൃതിയുമില്ല.ആയതിനാൽ മനുഷ്യത്വവുമില്ല.'അ'കാരം ലോപിച്ച് അധികാരം ധിക്കാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

പോളിംഗ് ബൂത്തിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ എവിടെ കുത്തണമെന്നറിയാത്ത   പ്രതിസന്ധി  മാനസിക പിരിമുറുക്കത്തിൽ എത്തിയതോടെ    ഞാൻ ആ പണി നിർത്തി.അധാർ വാങ്ങിയില്ല.ഗ്യാസില്ലാത്തതിനാൽ അരിയും വേവുന്നില്ല.പൂവും കായും പഴങ്ങളും തിന്നു ഇങ്ങനെ പറന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.മനുഷ്യരെ അതല്ലാക്കുന്നുണ്ട് ഈ കൊടിയ  വ്യവസ്ഥ.

കാടിളക്കി വന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റുസ്വപ്നങ്ങളുടെ സ്വപ്ന വ്യാപാരികളെ   ഇപ്പോൾ ഒരിടത്തും കാണുന്നുമില്ല.


ജനങ്ങളുടെ  മൂന്നാം മുന്നണി എന്നത്  ഇലക്ഷൻ കാലത്ത്  തട്ടിക്കൂട്ടിയെടുക്കുന്ന വ്യാജസ്വപ്നം മാത്രമാകുന്നു.

കോർപ്പറേറ്റുകളെ ശത്രുപക്ഷത്ത് നിർത്തുന്ന  ഒരു പ്രസ്ഥാനം ഇന്ത്യയിലെ ഏതൊരു മനുഷ്യന്റെയും ആഗ്രഹമായിരിക്കണം.ഈ ആഗ്രഹചിന്തയിൽ നിന്നായിരിക്കും നാളത്തെ ഇന്ത്യ,നാളത്തെ കേരളം,നാളത്തെ നമ്മൾ.


 ഈയൊരു ദിശാബോധത്തിൽ ഒരു പുതിയ ശബ്ദമാകുന്നു,ആം ആദ്മി പാർട്ടി.അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഫിലോസഫിയുടെ ആഴങ്ങൾ എന്താണെന്ന്  ഇവിടെ ആലോചിക്കുന്നില്ല.വേറിട്ട ഒരു ശബ്ദം എന്ന നിലയിൽ മാത്രം ഇതിനെ പരിഗണിക്കുന്നു.കേരളത്തിലെ പൊതുപ്രശ്നങ്ങളുമായി ബദ്ധപ്പെട്ട്   ഈ പാർട്ടിയിൽ നിന്നും ചില   പൊന്തിവരുന്ന നിലപാടുകൾ സന്തോഷപ്രദമാകുന്നു.ഇതിനേക്കാൾ ദിശാബോധമുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഇനിയും വന്നേക്കാം.വരണം.

കെട്ടിക്കിടന്ന എന്റെ രോഷങ്ങൾ കുറഞ്ഞു വരുന്നതു പോലെ.


ഈ പാർട്ടിയുടെ പ്രധിനിധിയായ പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരി സാറാ ജോസഫിന്റെ   പ്രസംഗത്തിലെ ഊന്നൽ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു.  പ്ലാച്ചിമട,കാതിക്കുടം,പശ്ചിമഘട്ടം തുടങ്ങിയ കേരളം അകമഴിഞ്ഞ് സമരം ചെയ്യേണ്ട പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഈ പാർട്ടി ഇടപെടാൻ പോകുന്നു എന്നതാണതിലെ ആകർഷണം.ചിന്തിക്കുന്ന തലകൾ , ഭാവന പെയ്യുന്ന തലകൾ ഒന്നിളകി പ്രവർത്തിക്കേണ്ട കാലമാണിത്.സാറാ ജോസഫിന്റെ പ്രവേശം സ്വാഗാതാർഹമാണ്.എൻ.പ്രഭാകരനുമൊക്കെ കൂടെയുമുണ്ട്.

അധികാരകസേരകളിലേക്ക് കുണ്ടിനീട്ടിയിരിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക അപചയങ്ങൾക്ക് ഒരു അവമതിയെങ്കിലും ഇതിലൂടെ സമ്മാനിക്കാൻ കഴിയും.

പുതിയൊരു സഖ്യം വരട്ടെ.നൂറുപൂക്കൾ വിരിയുമ്പോൾ അതിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ഒന്നാവട്ടെ ഇത്.മനുഷ്യരുടെ ചാലകശക്തിക്കത് ഉന്മേഷം പകരും.മണ്ണിന്റെ മനസ്സറിയാനും മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളറിയാനും പ്രകൃതിയുടെ ശക്തിയറിയാനും സാറാജോസഫിനെ പോലുള്ളവരുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അനിവാര്യമാകുന്നു.

മാധവ് ഗാഡ്ഗിൽ റിപ്പോർട്ട് വോട്ടർമാരെ നിലനിർത്താനുള്ളതല്ല,കേരളത്തെ ജീവിപ്പിക്കാനുള്ളതാണ് എന്ന മിനിമം ബോധമാണ് കേരളം ആർജ്ജിക്കേണ്ടത്.പള്ളിയും പാതിരിയും തുടങ്ങി കയ്യേറ്റക്കാരും ക്വാറി ഭൂമാഫിയകൾ വരെ   മലയാളിക്ക് ബാദ്ധ്യതയാവുകയാണ്.ഹൈറേഞ്ച് സംരക്ഷണം എന്ന പേരിൽ പശ്ചിമഘട്ടസംരക്ഷണത്തെ എതിർത്ത് സമരം ചെയ്ത ഒരാൾ വ്യാജപട്ടയത്തിലൂടെ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കി എന്നത് ഇന്നത്തെ വാർത്തയാണ്.അയാൾ ഇടുക്കിയിൽ സ്ഥാനാർത്ഥിയുമാണ്.ഇതില്പരം എന്തുവേണം ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തെ മനസിലാക്കാൻ.

രാഷ്ട്രീയമില്ലെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയക്കാരില്ലെങ്കിലും ഒരുപക്ഷെ കേരളം നിലനിൽക്കും.പശ്ചിമഘട്ടമില്ലെങ്കിൽ കേരളമുണ്ടാവില്ലെന്നും അറിയുക.  മഴനനയാനുള്ള കാത്തിരിപ്പെങ്കിലും നമുക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.



ആം ആദ്മി പാർട്ടിക്ക് കേരളത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പാർട്ടിയായി മാറാൻ സാധിക്കാതെ വരാം. നാളെ ആ പാർട്ടി ഉണ്ടായില്ലെന്നും വരാം.പക്ഷെ പുതിയൊരു പ്രസ്ഥാനത്തിനുള്ള ജനവാഞ്ഛ ഇപ്പോഴും ഈ സമൂഹത്തിലുണ്ട്.ഇടതും വലതും കളങ്ങൾ ഭേദിക്കാനുള്ള ഒരു ത്വര.  ജയവും പരാജയവുമാകരുത് ഒരിക്കലും രാഷ്ട്രീയലക്ഷ്യങ്ങൾ.പ്രശ്നങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും അതിനായി പ്രവർത്തിക്കുകയുമാണ് വേണ്ടത്.ജനങ്ങളാണ് എപ്പോഴും വിജയിക്കേണ്ടത്.


ചില സത്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ജനങ്ങളെ ഉണർത്താൻ ഇവർക്ക് കഴിയും,യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ  മൂടിവെച്ച് ജനങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന  ഇതര രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാങ്ങളുടെ ഉറക്കം കെടുത്താനെങ്കിലും.




 ജനങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള ബദൽ എന്നത് നിയമസഭയിലോ പാർലമെന്റിലോ കയറിക്കൂടൽ മാത്രമാവരുത്.  തിരുത്തൽ ശക്തിയായി സമരമുഖത്ത് ജ്വലിക്കുക എന്നുള്ളതാകുന്നു.


വരും തലമുറ നമ്മോടു ചോദിക്കും,പശ്ചിമഘട്ടം പോലുള്ള    പൊക്കിൾക്കൊടികൾ പൊട്ടിച്ച് കേരളത്തെ വോട്ടു രാഷ്ട്രീയക്കാർ തകർത്തപ്പോൾ നിങ്ങൾ എവിടെയായിരുന്നു എന്ന്.രക്ഷക്ക് ഏതൊരു വൈക്കോൽ തുരുമ്പിലും കയറിപ്പിടിക്കാവുന്ന മാനസികാവസ്ഥയിലാണ് നാമിന്ന്.നിലവിലെ രാഷ്ട്രീയാക്കാരിൽ ഇനി വിശ്വസമർപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.അവർ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ മടിശ്ശീലയുടെ കിലുക്കത്തിനൊത്ത് ആശയത്തെ ആദർശത്തെ വളച്ചൊടിക്കട്ടെ.

വയറ്റപിഴപ്പു കോമാളികളായി അവർ സ്വയം താണിരിക്കുന്നു.



ജനങ്ങൾക്ക് ജീവൽപ്രശ്നങ്ങളുന്നയിക്കാൻ     സമരവേദി വേണം,ആത്മാർത്ഥമായ   നേതൃത്വം വേണം.ഇതര രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും മത വംശീയ സംഘങ്ങളും തോളോടു ചേർന്നു പങ്കിട്ടെടുത്ത കേരളത്തിൽ നിന്നും ഒരു പുതിയ കേരളം വളർന്നു വരണം.



ജനങ്ങളുടെ കേരളത്തെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരിക,വോട്ടർമാരുടെ കേരളത്തേക്കാളും.......



Friday, March 28, 2014

ഈ രാവ് എനിക്കിങ്ങനെയായിരുന്നു അഥവാ ഒരു ബാർ-ബേറിയൻ രാത്രി






 സ്വർഗസീമകൾ കടന്ന് ആനന്ദത്തിന്റെ പൂക്കൾ കൊണ്ട് ഈ ലോകത്തെ     ഞാൻ സുഗന്ധമാക്കുകയാണ്.........

അവർ പാടുകയാണ്.അവർ എന്നു പറഞ്ഞാൽ അഞ്ചുപേരുണ്ട്.മേശക്കു ചുറ്റും ഞങ്ങളും അഞ്ചുപേരായിരുന്നു.പലതരം രുചികളുടെ കോക്ടെയിലുകൾ പരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ.ചവർപ്പും പുളിയും കയ്പും   മധുരങ്ങളുമായി ഞങ്ങൾ അവയെ മാറിമാറി നുണഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.ചുണ്ടിൽ നിന്നും നാവിലേക്ക് പടർന്ന് ലഹരിയുടെ ഉടൽസഞ്ചാരമായി അത് മാറി.കൗണ്ടറിനു തൊട്ടുള്ള വേദിയിലെ  നൃത്തച്ചുവടുകളും പാട്ടും മറ്റു മനുഷ്യ ശബ്ദങ്ങളെ മാച്ചുകളഞ്ഞു. ശബ്ദരഹിതമാക്കി വെച്ച    ടിവിയിലെ ക്രിക്കറ്റിലേക്ക് ഒറ്റയൊരുത്തനും     ശ്രദ്ധ വെക്കുന്നില്ല.ക്രിക്കറ്റിനോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ ആവേശം   പകരം വെപ്പായിരിക്കുമോ.ശരീരത്തിന്റെ ഉൽസവവേളയിൽ മറ്റെന്ത്  എന്നൊരു ചിന്ത എല്ലാവരിലും നുരഞ്ഞുപൊങ്ങിയിരുന്നു.
എന്റെ ശ്രദ്ധ പാട്ടിനേക്കാളും ശരീരചലനങ്ങളിലായിരുന്നു.പതിഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ വെളുത്ത ശരീരങ്ങൾ കഴ്ചയെ ജ്വലിച്ചിച്ചു നിർത്തി,അകക്കണ്ണു പോലും വെളിയിലേക്ക് മിഴിതറന്നു വെക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. വലിയ ഹൈഹീൽ ചെരിപ്പിൽ ഉലയാതെയുലഞ്ഞ  ശരീരങ്ങൾ അധികമൊന്നും വസ്ത്രങ്ങൾ മൂടി അശ്ലീലമാക്കിയിരുന്നില്ല .മറുനാടൻ ഉടലുകൾ മലയാളികൾക്കുനേരെ കൊഞ്ഞനം കുത്തുകയാണോ എന്ന്  സംശയിച്ചു.കാഴ്ചയിൽ അഭിരമിക്കേണ്ട സമയത്തുപോലും ഒരുതരം വിധേയത്വം  അനുഭവപ്പെട്ടു  ശരീരത്തിന്റെ വെളുപ്പോ ഭാഷ ഇംഗ്ളീഷോ  കാരണമായിരിക്കണം. നഗ്നതയുടെ ആഘോഷവേളയിലൊന്നും  ആരുടെയും നെഞ്ചിടിപ്പ് കുറയുകയോ കൂടുകയോ ചെയ്തില്ല.തികച്ചും സ്വാഭാവികമായത് എന്ന പോലെ എല്ലാവരും.മനുഷ്യാഭിവാഞ്ചകൾ   കപടമല്ല.
അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും അയ്യഞ്ചുപേർ മാത്രമെന്ന രഹസ്യഭാവനയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ചുരുങ്ങി.താല്പര്യത്തിനനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾ അപ്പുറത്തെ അഞ്ചുപേരെയും പകുത്തെടുത്തു.ഉയരം കൂടിയതിനെ ഒരാൾ,തടികൂടിയതിനെ മറ്റൊരാൾ,എപ്പോഴും ചിരിയണിഞ്ഞവളെ   മറ്റൊരാൾ.ഇതിൽ ഇടപെടാതിരുന്ന എനിക്ക് കിട്ടിയത് കൂട്ടത്തിൽ എറ്റവും ഉയരം കുറഞ്ഞതിനെ.അവളെ ഞാൻ ഒരു നാടൻ കാമുകിയോടുപമിച്ച് മനസാവരിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങളുടെ സാദ്ധ്യതകൾ പലതാകുന്നു.ഓരോ സംസ്കാരത്തിനും ഓരോ വഴികൾ.ആ വ്യത്യസ്തതകൾ അണ് ലോകത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം എന്ന് ഞാൻ ഒരു കൊളുത്തിട്ടു നോക്കി.ആരുമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.ഓരോ സിപ്പിനുമൊപ്പം വാക്കുകളെ വികാരങ്ങളെ അവർ വിഴുങ്ങുകയായിരുന്നു.ആ വിഴുങ്ങലിന്റെ കനം അവരുടെ തൊണ്ടയിൽ ഞാനറിഞ്ഞു.ഞങ്ങൾ ഇരുട്ടിലോ വെട്ടത്തിലോ?ഞങ്ങൾ ഇരുട്ടിലോ വെട്ടത്തിലോ?വെട്ടിയൊതുക്കിയ മുടിയും പച്ചനിറം അരികുപാകിയ   വസ്ത്രവുമാണവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നു പറയുമ്പോൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്.അത് ശരീരത്തെ പൊതിഞ്ഞുവെക്കാനുള്ളതായിരുന്നില്ല.നഗ്നതയെ മികവുറ്റ രീതിയിൽ തർജ്ജമ ചെയ്യാനുള്ളതായിരുന്നു.

നഗ്നത വെറും കഴ്ചയല്ല. ജീവികൾക്കിടയിലെ  തുറന്ന സംവേദനമാകുന്നു.തുറന്ന കാഴ്ചകൾ അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല.നിഗൂഢതകൾ നമുക്കു തരുന്നത് നിലക്കാത്ത വാങ്മയചിത്രങ്ങളാണ്.അങ്ങിനെയും ആശ്വസിക്കാവുന്നതാണ്.
വലിയ മീനുകൾ തീൻ മേശയിൽ പിടഞ്ഞു. അതിന്റെ ചലനമറ്റ നഗ്നശരീരങ്ങളിൽ  കൈകൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും സഞ്ചരിച്ചു.വാലും തലയും വയറും കണ്ണും ചെവിയും ചിതമ്പലുകളിൽ വരെ ഞങ്ങൾ മൂഡിനനുസരിച്ച് കൈവെച്ചു ഒഴുകിനടന്നു.മീൻ അതിന്റെ ആകൃതിയിൽ നിന്നും അനുനിമിഷം പരാവർത്തനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.അത്രക്കായിരുന്നു അതിന്മേലുള്ള ഞങ്ങൾക്കുള്ള കൊതികൾ. വസ്തുക്കൾ ശില്പമാവുന്നതു പോലുള്ള ഒരു അനുഭവത്തെ മീനിന്മേൽ ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും.കാഴ്ചകളെ സൂക്ഷ്മമാക്കിയാൽ എന്തൊക്കെ സവിശേഷതകളാണ് കാണാൻ കഴിയുക.
ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ പാടുന്നത് വെറും ശരീരങ്ങൾ മാത്രമല്ല.ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ താണ്ടുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആർജ്ജവങ്ങളാണ്.സംസ്കാരങ്ങളെ വിനിമയം ചെയ്യുന്ന രൂപകങ്ങളാണ്. നിലനിൽപ്പിനു സ്ഥലം തേടുന്ന ദൂരങ്ങൾ താണ്ടും അതിജീവനം കൂടിയാവുന്നു.
കാഴ്ചയും കേൾവിയും പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളിൽ പലതും  ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തെ ചിന്തിക്കുക.ശരീരം കൊണ്ടായിരിക്കില്ലെ നമ്മൾ പരസ്പരം അറിയുക.സ്നേഹം വെറുപ്പ് സൗന്ദര്യം ആർജ്ജവം ആഴങ്ങൾ കാമനകൾ എല്ലാം ശരീരത്തിലൂടെയായിരിക്കില്ലെ മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുക.ആ ലോകത്ത് ആർക്കും പേരുണ്ടാവില്ല.വിളിക്കാനും വിളിക്കപ്പെടാനും ആരുമില്ലാത്ത ലോകം. ദൈവം പോലും ഉണ്ടാവില്ല.എത്ര മനോഹരമാണത്.മനുഷ്യർ ശരീരങ്ങളിലൂടെയും നിശ്വാസങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരിടം ഈ ലോകം.ശരീരമില്ലെങ്കിൽ ഒന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് ശരീരമുള്ളപ്പോൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവാത്ത അവസ്ഥയേക്കാൾ നല്ലത്.
 മാംസളതകൾ ചോർന്ന്  അസ്ഥികൂടമായി മീൻ  ചില്ലുപാത്രത്തിൽ കിടന്നു.നൃത്തത്തിൽ നിന്നും തെറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കണ്ണുകളേക്കാൾ ജീവൻ ചില്ലുപാത്രത്തിൽ കിടന്ന കണ്ണുകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.എന്നിട്ടും മണ്ടന്മാർ മീൻ കണ്ണുകളെ മനുഷ്യരുടേതിനോടുപമിക്കുന്നു.കണ്ണിൽ ആരും തൊട്ടില്ല.ജീവനുള്ള കണ്ണുകളെ ആർക്കും പേടിയാണ്.മീൻ കണ്ണുകളുള്ള അസ്ഥികൂടമായി പ്ളേറ്റിൽ ജീവനുള്ള ഒന്നിനെ പോലെ രസിച്ചുകിടന്നു.

നൃത്തം തുടരുകയാണ്. പാട്ടിന്റെ ഭാഷകൾ പല ദേശങ്ങളിലൂടെ   സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. പല ശരീരങ്ങളിലൂടെ നൃത്തം പെയ്യുകയാണ്.നഗ്നമായ ശരീരത്തിന്റെ തെറിപ്പുകൾ വ്യത്യസ്തമായ സംസ്കാരങ്ങളെ വിനിമയം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
മീൻ മുള്ളുകൾ ഫോസിലുകൾ പോലെ പാത്രത്തിൽ പതിഞ്ഞുകിടന്നു.ഹാൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരുന്നു. ക്രിക്കറ്റ് സ്ക്രീനിലെ ദൈവങ്ങൾ വെയിലിൽ ഓടിയും വാടിയും തളർന്ന് നിലവിളിക്കുന്നത്    ആരും കണ്ടില്ല.എല്ലാവരും പാട്ടിനും നൃത്തത്തിനും ഒപ്പമായിരുന്നു അപ്പോൾ സഞ്ചരിച്ചത്.സ്കോർ ബോർഡുകളേക്കാൾ ബോഡി മൂവ്മെന്റിലായിരുന്നു എല്ലാ ശ്രദ്ധകളും.മെയ് വഴക്കങ്ങൾ സ്കോർ ചെയ്യാനുള്ളതല്ല ഷെയർ ചെയ്യാനുള്ളതാകുന്നു എന്ന ഉൽസാഹം എല്ലാവരിലും നുരഞ്ഞു. ഗ്ളാസുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിച്ചും പൊട്ടിച്ചും തീൻപാത്രത്തിൽ കൈകാലിട്ടടിച്ചും നൃത്തക്കാരിലേക്ക്  പണമെറിഞ്ഞും കണക്കുനോക്കാതെ ടിപ്പുകൾ  കൊടുത്തും ഇൻകമിങ്ങ് കോളുകളിൽ നുണ പൊരിച്ചും ഇരിപ്പിടങ്ങളിലേക്ക് ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും മലർന്നടിച്ചും മദ്യത്തിനു വിപരീതമല്ലാത്ത മനുഷ്യർ സാഹചര്യത്തെ ആവോളം ആസ്വദിച്ചു.
നൃത്തത്തിനു താൽക്കാലിക വിരാമമിട്ട് നൃത്തക്കാർ പിൻവാങ്ങിയതോടെ  എല്ലാവരും സാധാരണ മനുഷ്യരായിത്തിരുകയും അതിസാധാരണമായ വർത്തമാനങ്ങൾ ഹാളിൽ ഉയരുകയും ചെയ്തു. റിയൽ എസ്റ്റേറ്റും കുടുംബവും പശ്ചിമഘട്ടവും രാഷ്ട്രീയവും സുധാമണിയും കൊലപാതകവുമൊക്കെ സിപ്പുകൾക്കിടയിലെ വിഷയമായി.  തൊട്ടുനക്കാൻ പോലും അർഹത നേടാത്തത്.എന്താണ് ഈ ലോകത്തിൽ അശ്ലീലം എന്ന ചിന്തയെ   ബ്ലഡിമേരിയിൽ ഞാൻ അലിയിച്ചിറക്കി.

മാനം നോക്കികളായി മനുഷ്യർ മണ്ണിനെ മറക്കുന്നു.പാതിരിമാരുടെ വർത്തമാനം കേൾക്കുമ്പോൾ മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശ് ഓർമ്മവരും.രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ പ്രസംഗ കേൾക്കുമ്പോൾ ചമ്മട്ടിയേയും.ഉച്ഛിഷ്ടം പോലും ബാക്കിവെക്കാതെ ഭൂമിയിലെ സന്തോഷങ്ങൾ അവർ പങ്കിട്ടനുഭവിക്കുന്നു.

സ്വയം ആഴങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും അതിലേക്ക് ഊന്നുകയും ചെയ്യുന്ന സൗന്ദര്യമുള്ള മനുഷ്യരെ,നിങ്ങൾ ഏതു മറവികളിലാണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ബ്ലഡി മേരിക്കൊപ്പമായിരുന്നു എന്റെ ചിന്തകൾ ലഹരിപിടിച്ചത്.  
രാത്രിക്ക് ഭംഗി ഉണ്ടാവുന്നത് നിലാവ് പരക്കുന്നതു കൊണ്ടൊ കിളികൾ കൊക്കുരുമ്മന്നതു

dc books

കൊണ്ടൊ യക്ഷിപ്പാലകൾ സുഗന്ധമായി ജ്വലിക്കുന്നതു കൊണ്ടൊ   ജാരന്മാർ ജീവന്മരണ പോരാട്ടത്തിലേർപ്പെടുന്നതു കൊണ്ടൊ അല്ല.

മനുഷ്യർ വായ് മൂടുന്നതു കൊണ്ടാണ്.
ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരുടെ വ്യഗ്രത ആസുരമായ  ലോകം നിർമ്മിക്കാനാണോ?തളർച്ചയും അലസതയും വീഴ്ചകളും  ഭൂമിയിലെ മനോഹരമായ കാഴ്ചകളാകുന്നത് അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം.
നൃത്തം വീണ്ടും ശരീരമിളക്കുകയാണ്.ശരീരത്തിൽ നിന്നും അനന്തതകൾ അണപൊട്ടുകയാണ്.ഇതിൽ  നിന്നും കാഴ്ചയൂരി ഞങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് കടന്നു.ശരീരത്തിന്റെയും സംഗീതത്തിന്റേയും  ലോകം ഞങ്ങൾക്കെതിരെ   വാതിലടച്ചു.ഞങ്ങൾ വെളിച്ചത്തിലോ ഇരുട്ടിലോ ആരു പറഞ്ഞുതരും?


Monday, March 17, 2014

മനുഷ്യനാദ്യം പിറന്ന വീട്


അകന്നിരിക്കാന്‍ തോന്നിയപ്പോഴാണ് മുരളി തിരുനെല്ലിയിലേക്ക് വഴി കാട്ടിയത്.പാപനാശിനിയും പക്ഷിപാതാളം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന മലയും കാടും അതിരിടുന്ന കൃഷിയിടത്തില്‍ ധ്യാനത്തിലമരാന്‍ മുരളി മുംബൈയില്‍ നിന്നും പറന്നുവരുന്ന സ്ഥലം.ഒന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് ആഴത്തില്‍ ആവേശിക്കുന്നൊരു ബുദ്ധന്‍ എല്ലാവരിലും ഉറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്നും അതിന് ഉരുത്തിരിയാന്‍ സ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞൊരു സ്ഥലം വേണമെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവില്‍ ആയിരിക്കണം മുരളി തിരുനെല്ലിയില്‍ ഇടം തേടിയതും സ്വന്തമാക്കിയതും.ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തും പ്രശസ്ത വാസ്തുവിദഗ്ദനുമായ ശ്രീനിയാണ് കുന്നിന്മുകളില്‍ പ്രകൃതിയോട് ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന വീടിന്റെ ശില്പി.എട്ടുദിക്കിലേക്കും തുറന്നു വെക്കാവുന്ന  മനോഹരമായ വീട്.

ഇവിടേക്ക് പോരുമ്പോള്‍ ഒറ്റക്കാര്യം മാത്രം മുരളി   ആവശ്യപ്പെട്ടു.രാജവെമ്പാലയടക്കം പലതരം പാമ്പുകള്‍,ഇഴവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ തോട്ടത്തില്‍ ഉണ്ട്.ഒന്നിനെയും ഉപദ്രവിക്കരുത്. പാമ്പ് കടിച്ചെന്നിരിക്കട്ടെ നീ അത് കൈക്കൊള്ളുക,അഹിംസയെ ആവാഹിക്കുന്ന ബുദ്ധപ്രതിമ പോലെ.ആ നില്പിലെ ധ്യാനാത്മകതയും പിന്നീടുള്ള മരണവും നിന്നെ ബുദ്ധനെപ്പോലെ ഉയര്‍ത്തും.
ഈ പറച്ചില്‍ കേട്ടതിനുശേഷം ഞാന്‍ പാമ്പിനെ ഭയം കലര്‍ന്ന ജിഞ്ജാസയോടെ അന്വേഷിക്കാനും തുടങ്ങി.തൃശൂരില്‍ പെരിങ്ങാവിലെ വീട്ടിന്‍പുറത്തെ തൊരപ്പന്‍ തുരന്ന മാളങ്ങളിലെല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ  നിരീക്ഷിക്കാനും തുടങ്ങി.രാത്രി ടെറസിലേക്ക് കാറ്റു കൊള്ളാന്‍ പോകണമെങ്കില്‍ നാലു കട്ടയുടെ മുത്തന്‍ ടോര്‍ച്ച് വേണമെന്നായി.

പാമ്പിന്‍ പേടിയോ അതിനെ നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള കൌതുകമോ എന്തൊ
ജിജ്ഞാസ എന്നില്‍ വളരുന്നതും ഫണം വിടര്‍ത്തുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു.
കുട്ടിക്കാലത്ത് പാമ്പിന്‍ കാവെന്നുപേരുള്ള കാട്ടില്‍ കയറാനും കളിക്കാനും പേടിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.അവിടെ പോകരുതെന്ന് ആരും വിലക്കിയതുമില്ല.അവിടെ വെച്ച് പച്ചക്കുതിര എന്ന കുട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള സിനിമയുടെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.അന്നൊന്നും പാമ്പിന്‍ പേടി ഒന്നു തൊട്ടുകൂട്ടാന്‍ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.ഇപ്പോള്‍ അവിടെ പാമ്പിന്‍ കാവ്   ഭക്തിയുടെ ഭാഗമായി ഉണ്ടാക്കി,ആളുകളെ പേടിപ്പിക്കാന്‍.

പല കാരണങ്ങളാല്‍ തിരുനെല്ലി യാത്ര നീണ്ടു പോയി.
മുരളി മുംബയില്‍ നിന്നും കോഴിക്കോട് വിമാനമിറങ്ങി എന്നെയും കൂട്ടി വയനാട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്നായിരുന്നു പദ്ധതി.മുരളി പക്ഷെ നെടുമ്പാശ്ശേരിയില്‍ വന്നിറങ്ങി നേരെ വലപ്പാട് പോയി അവിടെ വീട്ടില്‍ ഏകാന്ത ബുദ്ധനായി തിരിച്ചു പോയി. തിരുനെല്ലിയും അവിടുത്തെ രാജവെമ്പാലയും അകന്നുതന്നെ നിന്നു.ഒരു ദിവസം മുരളി വിളിച്ചപ്പോള്‍ പാമ്പിനെ സ്വപ്നം കണ്ടതായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. മറുപടി ഏതാണ്ടിങ്ങനെയായിരുന്നു.
നിനക്ക് തിരുനെല്ലിയില്‍ പോകാന്‍ സമയമായി.എല്ലാം കെട്ടിയെടുക്കുക.ഞാന്‍ വരുന്നില്ല,നീ താമസിക്കുന്നിടം കാലം ആരും അവിടെ വരികയുമില്ല.നിന്റെ ഇരിപ്പാണു പ്രധാനം.സാഹചര്യങ്ങളെ സ്വയം കൈകാര്യം ചെയ്യുക. വീടിന്റെ വടക്കെ വാതില്‍   തുറന്നു കിടപ്പുണ്ടാകും.

ഹിമാലയത്തിലെ ഒരു സന്യാസി മുരളിയോട് പറഞ്ഞ കാര്യം വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിച്ചു.
പുലര്‍ന്നാല്‍ എല്ലാ പാമ്പുകളും ആദ്യം ചെയ്യുക,സൂര്യനു നേരെ നിന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്.

  മനുഷ്യന്റേയും മുന്നില്‍ ചെന്നു പെടരുതേ എന്ന്.
രാത്രിയിലെ യാത്രക്ക് ഇറങ്ങി.തൃശൂര്‍
ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ കര്‍ണ്ണാടകയുടെ ആധുനിക ബസ്.ഇവിടെനിന്ന് തന്നെ തണുപ്പ് അനുഭവിച്ചുതുടങ്ങാം എന്നൊരു മട്ടില്‍.. കല്പറ്റയില്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ രാവിലെ 3 മണി.തണുത്തു വിറക്കുന്ന   ചായക്കട മാത്രമുണ്ട്.ചായക്കടയുടെ ചുറ്റും കൂടിയവര്‍ക്കും അതേ തണുപ്പ്.  പെട്ടെന്ന് തന്നെ മാനന്തവാടി ബസ് വരുന്നു.മാനന്തവാടിയില്‍ കുറച്ചുപേരുണ്ട്.അവിടെയും തട്ടുകടയെ പൊതിഞ്ഞ് തണുപ്പന്മാര്‍. ..
.
 മലയെ ചുറ്റി,കാടിനെ ചുറ്റി ബസിറങ്ങുമ്പോള്‍ തണുപ്പിലും കോടയിലും പുതച്ച് തിരുനെല്ലി.
തണുപ്പ് എന്നും ഒരു കവചമായിരുന്നു,പുതിയൊരു ലോകത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വവും ലഹരിയും.
അമ്പലത്തില്‍ നിന്നുള്ള പാട്ടുകള്‍ മഞ്ഞില്‍ പുതഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് കടക്കാന്‍ പറ്റാതെ.മുരളിയുടെ വീടിനിരുവശവും പ്രശസ്തരാണ്.എഴുത്തിലെ പി.വത്സലയും കൃഷിയിലെ സുകുമാരനുണ്ണിയും.
വടക്കെ വാതില്‍ തുറന്നിട്ടില്ല.ദിക്കറിയാത്തതിനാല്‍ ചുറ്റും നടന്ന് എല്ലാ വാതിലും മുട്ടി.
കണ്ടറിഞ്ഞ് സുകുമാരനുണ്ണി തക്കോല്‍ കൈയില്‍ വീശി മുറ്റത്തെത്തി.
സുകുമാരനുണ്ണിയുടെ വിളിക്ക് മുരളിയുടെ കെയര്‍ടേക്കറും മറ്റെല്ലാമായ ബാലന്‍ വിളിപ്പാടകലെയുള്ള ഊരില്‍ നിന്നും തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി,പൊന്തക്കാട്ടില്‍ നിന്നും ഫണമുയര്‍ത്തി ചുറ്റുവട്ടത്തെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന  രാജവെമ്പാലയെപ്പോലെ .വാതില്‍ തുറന്നു തന്ന ബാലന്‍ ഞാന്‍ നോക്കിനില്‍ക്കെ തന്നെ കുന്നിറങ്ങി പുഴയിറങ്ങി അപ്രത്യക്ഷനായി.എന്നെ കാല്പനികതയില്‍ മുക്കുന്നതായിരുന്നു ആ പോക്ക്.ഞാന്‍ വെറുതെ ഒന്ന് കൂക്കി വിളിച്ചു.ഉടന്‍ വന്നു ബാലന്റെ മറുവിളി.കാട്ടില്‍ എപ്പോഴും നല്ല റേഞ്ച്. എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളേയും ഇരട്ടിയായി പ്രതിദ്ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന പക്ഷി പാതാളം ഞങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങളെയും സ്വീകരിച്ചു.
സ്ഥലകാല ബോധത്തില്‍ ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി. നില്‍ക്കുന്നത് പുല്ലും ചവറും നിറഞ്ഞ ചതുപ്പില്‍ രാജവെമ്പാലയുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയില്‍ !
മുറിയിലേക്ക് തിടുക്കത്തില്‍ കയറി.

ഇളം വെയിലിലും പോക്കുവെയിലിലും ആണ് പാമ്പുകള്‍ മാളം വിട്ട് ചൂടു കൊള്ളാനിറങ്ങുക.മുറിയില്‍ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു,ബാലന്‍ തുറന്നിട്ട ജാലകങ്ങളിലൂടെ.ജനവതിലിലൂടെ തണുപ്പ് നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതാണ് വീടിന്റെ വാസ്തുവിദ്യ.ശ്രീനിയുടെ മറ്റൊരു പരീക്ഷണം.പൊതുവേ വൃത്തിയില്‍ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ട പുറത്തെ സ്ഥലം കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നി,പാമ്പിനെ പേടിക്കേണ്ടതില്ല. വൃത്തിയാക്കിയിട്ട വഴികള്‍ .പൊന്തക്കാടുകള്‍ ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം.ആകെ സൌന്ദര്യം മുറ്റി നില്‍ക്കുന്നൊരിടം.പല തരം മുളകളും മരങ്ങളും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു.മുറ്റത്താണെങ്കില്‍ നാട്ടുപൂക്കളുടെ സുഗന്ധവര്‍ഷം.

പുതിയ സ്ഥലങ്ങളിലെ പ്രഭാത സവാരി ത്രില്‍ ആണ്.പുതിയ ഭൂപ്രകൃതി,മനുഷ്യപ്രകൃതികള്‍. .എവിടെയുമെന്ന പോലെ ഓരോ ചായക്കടകളും അറിവുകളുടെയും ഭാവനകളുടേയും ഉറവിടങ്ങളാണ് ഇവിടെയും.ആദിവാസികളും കഥാകഥനത്തില്‍ പിറകിലല്ല.
ജനുവരി ഫിബ്രവരി മാസങ്ങള്‍ പാമ്പുകള്‍ ഇണചേരുന്ന മാസങ്ങളാണെന്നും ഈ സമയങ്ങളില്‍ അവര്‍ക്ക് കണ്ണും മൂക്കുമൊന്നുമില്ലെന്നും ഊരിലെ പ്രധാനിയായ തേന്‍ മാധവന്‍ പറഞ്ഞു.സദാചാരികളായ മനുഷ്യര്‍ എന്നാണാവോ പാമ്പുകളെ കണ്ടു പഠിക്കുക.ഒരു ദിവസം മാധവന്‍ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഒരു വശത്ത് മൂര്‍ക്കന്മാരും മറുവശത്ത് ചേരയും പിന്നെ മറ്റൊരിടത്ത് വേറെ ഏതോ പാമ്പുകളും ഇണചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടുവത്രെ.അയാള്‍ കഥ തുടരുകയാണ്.ഞാനാണ് അയാളുടെ പുതിയ ശ്രോതാവ്.

പിന്നെ ആനകള്‍. .ഇല്ലിക്കാടുകളുടേ അടുത്ത്   പോകരുതെന്നും ഏതു നിമിഷവും ആനകള്‍ കണ്മുന്നിലേക്ക് വരാമെന്നും മധവന്‍ എന്നെ പേടിപ്പിച്ചു.പുറമെ നിന്ന് ആരും വന്നാലും ഇവരുടെ പണി ഇതാണത്രെ.പാമ്പും ആനയും സമാസമം ചേര്‍ത്ത കഥകള്‍ പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിക്കുക.ആദിമനിവാസികളെ കാട്ടില്‍ നിന്നും ആട്ടിയിറക്കിയ ആധുനികമനുഷ്യര്‍ തന്നെ അവരെക്കോണ്ട് കയ്യേറ്റം നടത്തിക്കുന്നതുമായ കഥകളുടെ കൌതുകങ്ങളും അവിടെ നിന്നും കേട്ടു.
അമ്പലത്തിന് താഴ്വാരത്തെ മാതൃഭൂമിയുടെ ബുക്ക്സ്റ്റാളില്‍ ഇവയൊന്നും പ്രതിപാദിക്കുന്ന എഴുത്തൊന്നുമില്ല. വായ്മൊഴിയില്‍ ആരംഭിക്കുന്നു അതില്‍ തന്നെ അവസാനിക്കുന്നു ഇക്കഥകളെല്ലാം.   ഓ.കെ.ജോണിയുടെ ‘വയനാടന്‍ രേഖകളും‘ ‘കൊടുമുടികളെയും താഴ്വരകളെയും സ്വീ‍കരിക്കുക‘ എന്ന ഓഷൊ ബുക്കും താല്പര്യപ്പെട്ടു.ഓഷോയുടെ ഇരുപതിലധികം ടൈറ്റിലുകളാണ് ഈ കാട്ടുമുക്കില്‍ കണ്ടത് .


തിരുനെല്ലിക്കഥകളില്‍ ഭയപ്പെട്ട ശോഭ കല്‍ക്കത്തയില്‍ നിന്നും വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ വീട്ടില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങരുതെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും,ഇനി മലയിലേക്ക് പോകരുതെന്നും.പാമ്പിനെപ്പിടിക്കാനും തിന്നാനും(യുദ്ധസമാന ഘട്ടങ്ങളില്‍ മെനു കാര്‍ഡ് നോക്കി ഓര്‍ഡര്‍ സാദ്ധ്യമല്ലാത്തതിനാല്‍) )പരിശീലനം നേടിയിട്ടുള്ള ആര്‍മി കേണല്‍ ആണവര്‍.
വീട്ടില്‍ നിന്നറങ്ങിയാല്‍ ആദ്യം ചെയ്യുക അപ്പുറത്തെയും ഇപ്പുറത്തേയും വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുക എന്നുള്ളതാണ്.സുകുമാരനുണ്ണിയും വത്സലട്ടീച്ചറും അവിടെയുണ്ടൊ എന്നൊരു അന്വേഷണം.( ടീച്ചറെ പുറത്തു കാണാറില്ല,അവര്‍ എഴുത്തിലായിരിക്കും.കുരുമുളക് പറിക്കാനും എഴുത്തിനുമാണവര്‍ അങ്ങോട്ടൂ വരിക.അയ്പ്പുട്ടിമാഷെ എപ്പോഴും കാണും). മനുഷ്യരെ കാണണമല്ലോ,പാമ്പുകളല്ലല്ലോ നമ്മള്‍.

തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്ന് പുഴവക്കില്‍ പോകുക ദിനചര്യയാക്കി.പുഴവക്കത്തെ പൂര്‍ത്തിയാവാത്ത വീട്ടില്‍ കുറച്ചിരുന്ന ശേഷം പുഴയിലേക്കിറങ്ങും.അവിടെയിരുന്നാല്‍ ബാലന്റെ വീടും ഊരും കാണാം.പക്ഷി പാതാളത്തിലേക്കുള്ള മലകളും കാണാം.അവിടെ നിന്നും കയറി മറ്റൊരു വഴി ചവിട്ടിയാല്‍ രാജവെമ്പാലയുടെ സാമ്രാജ്യമാണ്.പല ദിവസം പോയിട്ടും ഒരനക്കവും കേട്ടില്ല.കരിയിലകളില്‍ പാമ്പുകള്‍ ഇഴയുമ്പോള്‍ ഉയരുന്ന ശബ്ദം, മുളകള്‍ കാറ്റില്‍ മുള്ളുകളില്‍ നിന്നും അടരുന്നതിന്റെ ശബ്ദസൌകുമാര്യതക്ക് തുല്യമാണ്.ചെറിയ ചങ്കിടിപ്പോടെയാണ് അതിലേയുള്ള പോക്ക്.പാമ്പിന്റെ ഉറകള്‍ സുലഭമായി കാണാം.അത് പാമ്പിനെ കാണാനും ഭയപ്പെടാനുമുള്ള സാധ്യതയാണ്.

ചായപ്പീടികയിലെ കഥകളില്‍ നിറയുന്ന പാമ്പുകളെപ്പറ്റി കേട്ടാല്‍ ദിവസവും ഒന്നു രണ്ടെണ്ണമെങ്കിലും കാലില്‍ ചുറ്റിപ്പിണയേണ്ടതാണ്.
പോരുന്നതിന്റെ തലേ ദിവസം ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത് ഇവിടെ പാമ്പുമില്ല ചേമ്പുമില്ല എന്ന കാര്യമാണ്.ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അവ സ്വന്തം ദിനചര്യകളില്‍ മുഴുകിക്കഴിയുകയായിരിക്കും.പതിനാലു ദിവസങ്ങള്‍ കാട്ടില്‍ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞിട്ടും  നീര്‍ക്കോലിയെപ്പോലും കണ്ടില്ല.
പോലീസ് സ്റ്റേഷനടുത്തുനിന്നും മുന്നൂറു മീറ്റര്‍ ഇല്ലിക്കാടുകള്‍ കടന്നുവേണം സ:വര്‍ഗ്ഗീസ് രക്തസാക്ഷിത്തറയിലെത്താന്‍.രക്തസാക്ഷിദിനത്തില്‍ കൊടിയുയര്‍ത്തി ഇങ്ക്വിലാബ് വിളിക്കാനെത്തിയ സഖാക്കള്‍ സൂര്യന്‍ ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴുന്നതുവരെ റോഡില്‍ കാത്തിരുന്നു,ആനയെപ്പേടിച്ച്.

കാടുകളെ ഇത്രയേറെ പരിപാലിക്കുന്ന കാലം ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.വഴിയിലിറങ്ങി ഫോട്ടോ എടുത്ത് മൃഗങ്ങളെ പ്രകോപിച്ചാലോ  പ്ലാസ്റ്റിക് വലിച്ചെറിഞ്ഞാലോ അത് വനപാലകർ അറിയും.സഞ്ചാരികളുടെ അശ്രദ്ധയിൽ കാട്ടു തീ പടരാതിരിക്കാൻ കാടിനോരം ചേർന്ന പുൽപ്പടർപ്പുകൾ കരിച്ചുകളയുന്നുണ്ട് സമയാസമയങ്ങളിൽ.



കാടിറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് അടുത്തുള്ള സ്നേഹിതന്മാരെ വിളിച്ചു. നാട്ടില്‍ വന്നിട്ടുള്ള മലേഷ്യയിലെ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന നു അയ്മാനെയും കാട്ടിക്കുളത്തെ സ്കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകനായ ജയറാമിനെയും തിരുനെല്ലിയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.നുഅയ്മാന്‍ വഴിയില്‍ തടഞ്ഞു.ജയറാം വന്നു.രാത്രി അവന് കിടക്കാന്‍ ജനല്‍ തുറന്ന് മുറിയെ ഫ്രഷ് അപ് ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ പുറത്തെ ഈറ്റകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ തട്ടിക മാറ്റുന്നതിനിടയില്‍ അതില്‍ നിന്നും പാമ്പ് എന്റെ ശരീരത്തില്‍ തട്ടി നിലത്ത് വീണു.ശരീരത്തില്‍ തൊട്ടപ്പോള്‍  തണുപ്പിന്റെയും പേടിയുടെതുമായ ഇക്കിളി തോന്നി.പാമ്പ് അനങ്ങാതെ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നു,ഇന്നാരെയും വിഷമേല്പിക്കില്ലെന്ന ഭാവത്തില്‍.അകത്ത് കയറി വാതില്‍ അടക്കുമ്പോഴും ഒരു വിറയല്‍ മാത്രം അനുഭവിച്ചു.(പെട്ടെന്ന് നീങ്ങാന്‍ കഴിയാത്ത,കടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹമുള്ളവര്‍ കാലോ കയ്യോ അടുത്തു വെച്ചുതരികയാണെങ്കില്‍ കടിക്കാം എന്ന ചിന്താഗതിയുള്ള ചുരുട്ടിയോ ചേനത്തണ്ടനോ ആയിരിക്കാമെന്ന് പാമ്പിനെക്കുറിച്ച് അവഗാഹം നടിക്കുന്ന ഉണ്ണി പറഞ്ഞു)ജയറാമിനോട് ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞില്ല.


പിറ്റെ ദിവസം കുറുവാ ദ്വീപില്‍ ചുറ്റി.പഴശ്ശി സ്മാരകം കണ്ടു.മാനന്തവാടിയില്‍ നുഅയ്മാനെ കണ്ടു.കാട്ടിക്കുളത്ത് തിരുനെല്ലിയിലേക്കുള്ള അവസാനത്തെ വണ്ടി കാത്ത് ഒരു മണിക്കൂര്‍ നിന്നു.സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ച് യാത്രാവിവരണം ചെയ്തു. വിപ്ലവം നടന്ന നേപ്പാളില്‍ നിന്നുള്ള ബാലന്മാര്‍ ഉത്സാഹത്തോടെ ഹോട്ടലില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നതും കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.അവസാനവണ്ടിയായ ഷാജിയില്‍ മടങ്ങുമ്പോള്‍ മുള വീണ് റോഡ് തടസ്സപ്പെട്ടുകിടന്നിരുന്നു.(രക്തോട്ടം നിലച്ച നദികള്‍ ആനകളെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഫോറസ്റ്റുകാര്‍ പറയുന്നു.കര്‍ണ്ണാടകയില്‍ നിന്നും ആനക്കൂട്ടങ്ങള്‍ വെള്ളം തേടി തിരുനെല്ലിയിലെത്തുന്നു). ഭയം അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരങ്ങളില്‍ നിന്നും ആനയിറങ്ങിയതാണെന്നു മനസ്സിലായി.ബസ് ജീവനക്കാരുടെയും സാഹസികത കൈമുതലായുള്ള ആളുകളുടെയും മുന്‍കൈയ്യില്‍ മുളവെട്ടി മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.   മറ്റൊരു ഇല്ലിക്കാടിന് സമീപം ആനക്കൂട്ടത്തെ കണ്ടു,ബസ് ലൈറ്റില്‍. ഇരുകാലികള്‍ ചെയ്യുന്നതൊന്നും തങ്ങളെ ബാധിക്കുന്നതല്ല എന്ന മട്ടില്‍ ഇല്ലിപ്പടര്‍പ്പിന്റെ പച്ചയിലേക്ക് കൊതിയോടെ തുമ്പിക്കൈ നീട്ടുകയായിരുന്നു ആനക്കൂട്ടം.



കാടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയാ‍ശങ്കകള്‍ക്ക് തീരെ അടിസ്ഥാനമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.കാട്ടില്‍ നമ്മള്‍ അഥിതികളാണ് .അവിടുത്തെ നിയമങ്ങള്‍ ആതിഥിയുടെ മാന്യതയോടെ പാലിക്കുക നമ്മുടെ ധര്‍മ്മം.മനുഷ്യനാദ്യം പിറന്ന വീടിനോട് പിറ്റെ ദിവസം യാത്ര പറഞ്ഞു. 

Sunday, March 16, 2014

ഈ രാവ് എനിക്കിങ്ങനെയായിരുന്നു അഥവാ ഒരു ബാർ‌-ബേറിയൻ രാത്രി




സ്വർഗസീമകൾ കടന്ന്  ആനന്ദത്തിന്റെ പൂക്കൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ലോകത്തെ    സുഗന്ധമാക്കുകയാണ്.........


അവർ പാടുകയാണ്.അവർ എന്നു പറഞ്ഞാൽ അഞ്ചുപേരുണ്ട്.മേശക്കു ചുറ്റും ഞങ്ങളും അഞ്ചുപേരായിരുന്നു.പലതരം രുചികളുടെ കോക്ടെയിലുകൾ പരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ.ചവർപ്പും പുളിയും കയ്പും   മധുരങ്ങളുമായി ഞങ്ങൾ അവയെ മാറിമാറി നുണഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.ചുണ്ടിൽ നിന്നും നാവിലേക്ക് പടർന്ന് ലഹരിയുടെ ഉടൽസഞ്ചാരമായി അത് മാറി.കൗണ്ടറിനു തൊട്ടുള്ള വേദിയിലെ  നൃത്തച്ചുവടുകളും പാട്ടും മറ്റു മനുഷ്യ ശബ്ദങ്ങളെ മാച്ചുകളഞ്ഞു. ശബ്ദരഹിതമാക്കി വെച്ച    ടിവിയിലെ ക്രിക്കറ്റിലേക്ക് ഒറ്റയൊരുത്തനും     ശ്രദ്ധ വെക്കുന്നില്ല.ക്രിക്കറ്റിനോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ ആവേശം   പകരം വെപ്പായിരിക്കുമോ.ശരീരത്തിന്റെ ഉൽസവവേളയിൽ മറ്റെന്ത്  എന്നൊരു ചിന്ത എല്ലാവരിലും നുരഞ്ഞുപൊങ്ങിയിരുന്നു.


എന്റെ ശ്രദ്ധ പാട്ടിനേക്കാളും ശരീരചലനങ്ങളിലായിരുന്നു.പതിഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ വെളുത്ത ശരീരങ്ങൾ കഴ്ചയെ ജ്വലിച്ചിച്ചു നിർത്തി,അകക്കണ്ണു പോലും വെളിയിലേക്ക് മിഴിതറന്നു വെക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. വലിയ ഹൈഹീൽ ചെരിപ്പിൽ ഉലയാതെയുലഞ്ഞ  ശരീരങ്ങൾ അധികമൊന്നും വസ്ത്രങ്ങൾ മൂടി അശ്ലീലമാക്കിയിരുന്നില്ല .മറുനാടൻ ഉടലുകൾ മലയാളികൾക്കുനേരെ കൊഞ്ഞനം കുത്തുകയാണോ എന്ന്  സംശയിച്ചു.കാഴ്ചയിൽ അഭിരമിക്കേണ്ട സമയത്തുപോലും ഒരുതരം വിധേയത്വം  അനുഭവപ്പെട്ടു  ശരീരത്തിന്റെ വെളുപ്പോ ഭാഷ ഇംഗ്ളീഷോ  കാരണമായിരിക്കണം. നഗ്നതയുടെ ആഘോഷവേളയിലൊന്നും  ആരുടെയും നെഞ്ചിടിപ്പ് കുറയുകയോ കൂടുകയോ ചെയ്തില്ല.തികച്ചും സ്വാഭാവികമായത് എന്ന പോലെ എല്ലാവരും.മനുഷ്യാഭിവാഞ്ചകൾ   കപടമല്ല.
dc books

അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും അയ്യഞ്ചുപേർ മാത്രമെന്ന രഹസ്യഭാവനയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ചുരുങ്ങി.താല്പര്യത്തിനനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾ അപ്പുറത്തെ അഞ്ചുപേരെയും പകുത്തെടുത്തു.ഉയരം കൂടിയതിനെ ഒരാൾ,തടികൂടിയതിനെ മറ്റൊരാൾ,എപ്പോഴും ചിരിയണിഞ്ഞവളെ   മറ്റൊരാൾ.ഇതിൽ ഇടപെടാതിരുന്ന എനിക്ക് കിട്ടിയത് കൂട്ടത്തിൽ എറ്റവും ഉയരം കുറഞ്ഞതിനെ.അവളെ ഞാൻ ഒരു നാടൻ കാമുകിയോടുപമിച്ച് മനസാവരിച്ചു. 

വെട്ടിയൊതുക്കിയ മുടിയും പച്ചനിറം അരികുപാകിയ   വസ്ത്രവുമാണവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നു പറയുമ്പോൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്.അത് ശരീരത്തെ പൊതിഞ്ഞുവെക്കാനുള്ളതായിരുന്നില്ല.നഗ്നതയെ മികവുറ്റ രീതിയിൽ തർജ്ജമ ചെയ്യാനുള്ളതായിരുന്നു.

വസ്ത്രങ്ങളുടെ സാദ്ധ്യതകൾ പലതാകുന്നു.ഓരോ സംസ്കാരത്തിനും ഓരോ വഴികൾ.ആ വ്യത്യസ്തതകൾ അണ് ലോകത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം എന്ന് ഞാൻ ഒരു കൊളുത്തിട്ടു നോക്കി.ആരുമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.ഓരോ സിപ്പിനുമൊപ്പം വാക്കുകളെ വികാരങ്ങളെ അവർ വിഴുങ്ങുകയായിരുന്നു.ആ വിഴുങ്ങലിന്റെ കനം അവരുടെ തൊണ്ടയിൽ ഞാനറിഞ്ഞു.


നഗ്നത വെറും കഴ്ചയല്ല. ജീവികൾക്കിടയിലെ  തുറന്ന സംവേദനമാകുന്നു.തുറന്ന കാഴ്ചകൾ അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല.നിഗൂഢതകൾ നമുക്കു തരുന്നത് നിലക്കാത്ത വാങ്മയചിത്രങ്ങളാണ്.അങ്ങിനെയും ആശ്വസിക്കാവുന്നതാണ്.

വലിയ മീനുകൾ തീൻ മേശയിൽ പിടഞ്ഞു. അതിന്റെ ചലനമറ്റ നഗ്നശരീരങ്ങളിൽ  കൈകൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും സഞ്ചരിച്ചു.വാലും തലയും വയറും കണ്ണും ചെവിയും ചിതമ്പലുകളിൽ വരെ ഞങ്ങൾ മൂഡിനനുസരിച്ച് കൈവെച്ചു ഒഴുകിനടന്നു.മീൻ അതിന്റെ ആകൃതിയിൽ നിന്നും അനുനിമിഷം പരാവർത്തനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.അത്രക്കായിരുന്നു അതിന്മേലുള്ള ഞങ്ങൾക്കുള്ള കൊതികൾ. വസ്തുക്കൾ ശില്പമാവുന്നതു പോലുള്ള ഒരു അനുഭവത്തെ മീനിന്മേൽ ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും.
കാഴ്ചകളെ സൂക്ഷ്മമാക്കിയാൽ എന്തൊക്കെ സവിശേഷതകളാണ് കാണാൻ കഴിയുക.

ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ പാടുന്നത് വെറും ശരീരങ്ങൾ മാത്രമല്ല.ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ താണ്ടുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആർജ്ജവങ്ങളാണ്.സംസ്കാരങ്ങളെ വിനിമയം ചെയ്യുന്ന രൂപകങ്ങളാണ്. നിലനിൽപ്പിനു സ്ഥലം തേടുന്ന ദൂരങ്ങൾ താണ്ടും അതിജീവനം കൂടിയാവുന്നു.

കാഴ്ചയും കേൾവിയും പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളിൽ പലതും  ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തെ ചിന്തിക്കുക.ശരീരം കൊണ്ടായിരിക്കില്ലെ നമ്മൾ പരസ്പരം അറിയുക.സ്നേഹം വെറുപ്പ് സൗന്ദര്യം ആർജ്ജവം ആഴങ്ങൾ കാമനകൾ എല്ലാം ശരീരത്തിലൂടെയായിരിക്കില്ലെ മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുക.ആ ലോകത്ത് ആർക്കും പേരുണ്ടാവില്ല.വിളിക്കാനും വിളിക്കപ്പെടാനും ആരുമില്ലാത്ത ലോകം. ദൈവം പോലും ഉണ്ടാവില്ല.എത്ര മനോഹരമാണത്.മനുഷ്യർ ശരീരങ്ങളിലൂടെയും നിശ്വാസങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരിടം ഈ ലോകം.
ശരീരമില്ലെങ്കിൽ ഒന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് ശരീരമുള്ളപ്പോൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവാത്ത അവസ്ഥയേക്കാൾ നല്ലത്.

 മാംസളതകൾ ചോർന്ന്  അസ്ഥികൂടമായി മീൻ  ചില്ലുപാത്രത്തിൽ കിടന്നു.നൃത്തത്തിൽ നിന്നും തെറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കണ്ണുകളേക്കാൾ ജീവൻ ചില്ലുപാത്രത്തിൽ കിടന്ന കണ്ണുകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.എന്നിട്ടും മണ്ടന്മാർ മീൻ കണ്ണുകളെ മനുഷ്യരുടേതിനോടുപമിക്കുന്നു.കണ്ണിൽ ആരും തൊട്ടില്ല.ജീവനുള്ള കണ്ണുകളെ ആർക്കും പേടിയാണ്.മീൻ കണ്ണുകളുള്ള അസ്ഥികൂടമായി പ്ളേറ്റിൽ ജീവനുള്ള ഒന്നിനെ പോലെ രസിച്ചുകിടന്നു.


നൃത്തം തുടരുകയാണ്. പാട്ടിന്റെ ഭാഷകൾ പല ദേശങ്ങളിലൂടെ   സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. പല ശരീരങ്ങളിലൂടെ നൃത്തം പെയ്യുകയാണ്.നഗ്നമായ ശരീരത്തിന്റെ തെറിപ്പുകൾ വ്യത്യസ്തമായ സംസ്കാരങ്ങളെ വിനിമയം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

മീൻ മുള്ളുകൾ ഫോസിലുകൾ പോലെ പാത്രത്തിൽ പതിഞ്ഞുകിടന്നു.ഹാൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരുന്നു.
 ക്രിക്കറ്റ് സ്ക്രീനിലെ ദൈവങ്ങൾ വെയിലിൽ ഓടിയും വാടിയും തളർന്ന് നിലവിളിക്കുന്നത്    ആരും കണ്ടില്ല.എല്ലാവരും പാട്ടിനും നൃത്തത്തിനും ഒപ്പമായിരുന്നു അപ്പോൾ സഞ്ചരിച്ചത്.സ്കോർ ബോർഡുകളേക്കാൾ ബോഡി മൂവ്മെന്റിലായിരുന്നു എല്ലാ ശ്രദ്ധകളും.മെയ് വഴക്കങ്ങൾ സ്കോർ ചെയ്യാനുള്ളതല്ല ഷെയർ ചെയ്യാനുള്ളതാകുന്നു എന്ന ഉൽസാഹം എല്ലാവരിലും നുരഞ്ഞു. ഗ്ളാസുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിച്ചും പൊട്ടിച്ചും തീൻപാത്രത്തിൽ കൈകാലിട്ടടിച്ചും നൃത്തക്കാരിലേക്ക്  പണമെറിഞ്ഞും കണക്കുനോക്കാതെ ടിപ്പുകൾ  കൊടുത്തും ഇൻകമിങ്ങ് കോളുകളിൽ നുണ പൊരിച്ചും ഇരിപ്പിടങ്ങളിലേക്ക് ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും മലർന്നടിച്ചും മദ്യത്തിനു വിപരീതമല്ലാത്ത മനുഷ്യർ സാഹചര്യത്തെ ആവോളം ആസ്വദിച്ചു.

നൃത്തത്തിനു താൽക്കാലിക വിരാമമിട്ട് നൃത്തക്കാർ പിൻവാങ്ങിയതോടെ  എല്ലാവരും സാധാരണ മനുഷ്യരായിത്തിരുകയും അതിസാധാരണമായ വർത്തമാനങ്ങൾ ഹാളിൽ ഉയരുകയും ചെയ്തു. റിയൽ എസ്റ്റേറ്റും കുടുംബവും പശ്ചിമഘട്ടവും രാഷ്ട്രീയവും സുധാമണിയും കൊലപാതകവുമൊക്കെ സിപ്പുകൾക്കിടയിലെ വിഷയമായി.  തൊട്ടുനക്കാൻ പോലും അർഹത നേടാത്തത്.എന്താണ് ഈ ലോകത്തിൽ അശ്ലീലം എന്ന ചിന്തയെ   ബ്ലഡിമേരിയിൽ ഞാൻ അലിയിച്ചിറക്കി.


മാനം നോക്കികളായി മനുഷ്യർ മണ്ണിനെ മറക്കുന്നു.പാതിരിമാരുടെ വർത്തമാനം കേൾക്കുമ്പോൾ മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശ് ഓർമ്മവരും.രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ പ്രസംഗ കേൾക്കുമ്പോൾ ചമ്മട്ടിയേയും.ഉച്ഛിഷ്ടം പോലും ബാക്കിവെക്കാതെ ഭൂമിയിലെ സന്തോഷങ്ങൾ അവർ പങ്കിട്ടനുഭവിക്കുന്നു.


സ്വയം ആഴങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും അതിലേക്ക് ഊന്നുകയും ചെയ്യുന്ന സൗന്ദര്യമുള്ള മനുഷ്യരെ,നിങ്ങൾ ഏതു മറവികളിലാണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ബ്ലഡി മേരിക്കൊപ്പമായിരുന്നു എന്റെ ചിന്തകൾ ലഹരിപിടിച്ചത്.  

രാത്രിക്ക് ഭംഗി ഉണ്ടാവുന്നത് നിലാവ് പരക്കുന്നതു കൊണ്ടൊ കിളികൾ കൊക്കുരുമ്മന്നതു കൊണ്ടൊ യക്ഷിപ്പാലകൾ സുഗന്ധമായി ജ്വലിക്കുന്നതു കൊണ്ടൊ   ജാരന്മാർ ജീവന്മരണ പോരാട്ടത്തിലേർപ്പെടുന്നതു കൊണ്ടൊ അല്ല.

മനുഷ്യർ വായ് മൂടുന്നതു കൊണ്ടാണ്.

ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരുടെ വ്യഗ്രത ആസുരമായ  ലോകം നിർമ്മിക്കാനാണോ?
തളർച്ചയും അലസതയും വീഴ്ചകളും  ഭൂമിയിലെ മനോഹരമായ കാഴ്ചകളാകുന്നത് അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം.

നൃത്തം വീണ്ടും ശരീരമിളക്കുകയാണ്.ശരീരത്തിൽ നിന്നും അനന്തതകൾ അണപൊട്ടുകയാണ്.
ഇതിൽ  നിന്നും കാഴ്ചയൂരി ഞങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് കടന്നു.ശരീരത്തിന്റെയും സംഗീതത്തിന്റേയും  ലോകം ഞങ്ങൾക്കെതിരെ വാതിലച്ചു.

ഞങ്ങൾ ഇരുട്ടിലോ വെട്ടത്തിലോ?
ആരു പറഞ്ഞുതരും.





നീയുള്ളപ്പോള്‍.....