പ്രണയത്തില്‍ ഒരുവള്‍ വാഴ്ത്തപ്പെടും വിധം

Sunday, May 10, 2020

അമ്മ അനുഭവമാല

അമ്മ
അനുഭവമാല...
(അമ്മയനുഭവം)

🥒🥒🥒🥒🥒🥒


ഞാനും അമ്മയും കീരിയും പാമ്പും പോലെയായിരുന്നു.അത് സ്വാഭാവികവുമായിരുന്നില്ല ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും.എനിക്ക് രണ്ടുജീവികളിൽ ഒന്നാകണമായിരുന്നു,എന്റെ ദുർനടപ്പിന്.അമ്മക്ക് അമ്മയുമാവണമായിരുന്നു. ഇരുദിശകളിലും രണ്ടുപേരും ശരിയുമായിരുന്നു.

ബാഗും തൂക്കി ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്മ ചോദിക്കും,എവിടേക്കാടാ,ഞാൻ നിസാരമായി ഞാൻ  പറയും,കൽക്കത്തക്ക്.

ഇങ്ങനെയൊരു മകനെ സഹിക്കാൻ ഒരമ്മക്കും എളുപ്പമായിരിക്കില്ല.വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങാനും വീട്ടിലേക്ക് പോകാനും എനിക്ക് നല്ല മെയ് വഴക്കങ്ങൾ വേണമായിരുന്നു ,ഒരു കാരണവുമില്ലാത്ത യാത്രകളായിരുന്നു,അമ്മക്കതെല്ലാം. കോളേജിനുശേഷമുള്ള ദീർഘസഞ്ചാരങ്ങൾ സിനിമക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു.അന്നൊക്കെ ഫിലിംഫെസ്റ്റിവലുകൾ  പലദേശങ്ങളിലായിരുന്നു,സ്ഥിരം വേദിയില്ലാത്ത കാലം.സ്ഥിരം വേദികൾ എല്ലാവരേയും ബോറഡിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നുമാണ്.യാത്രയുടെ സാദ്ധ്യതകൾ ആദ്യം തൂറന്നുതന്നത് ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലുകൾ,സിനിമക്ക് വേണ്ടിയുള്ള യാത്ര,സിനിമയിലൂടെയുള്ള യാത്ര.

മാതൃഭാവമാണ് അടിസ്ഥാന വികാരമെങ്കിലും ഉരുക്കിന്റെ ധാർഷ്ട്യം അമ്മയുടെ  ജീവിതത്തിലുണ്ടായിരുന്നു,ആരേയുംകൂസാതെയുള്ള ഒരു ജീവിതം.തോരാത്ത പ്രതിസന്ധികളിൽ നിന്നും നേരിട്ട .തിക്താനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും കിട്ടിയതാണത്.അടുത്ത വീട്ടിലെ പയ്യൻ മരത്തിൽ തൂങ്ങിമരിച്ച രാത്രി  മരണം പേടിച്ച് ഞാൻ പോലും മാറിനിന്നപ്പോൾ അമ്മ ചെയ്തത് നേരെ പോയി മരണത്തിലേക്ക് ടോർച്ചടിച്ച് അതിനെ സധൈര്യം സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു.അമ്മയുടെ ഈ താന്തോന്നിത്തം നാട്ടിൽ വലിയ വർത്തമാനമായിരുന്നു,മയപ്പെടുത്തിയാണെങ്കിലും അക്കഥ പലരും എന്നോടും പറയുകയുണ്ടായി.വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കുറസോവയുടെ ആത്മകഥ വായിച്ചപ്പോൾ തോന്നി അമ്മയാണ് ശരി എന്ന്.എന്നെപ്പോലെ ഒളിച്ചോട്ടമല്ല ശരിയെന്നും.യുദ്ധാവശിഷ്ടങ്ങൾ കാണാൻ സഹോദരനോപ്പം പോയ കുറസോവ ദുരന്തം നോക്കാനാവാതെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു,സഹോദരൻ പറഞ്ഞു,ഒന്നിനും പുറംതിരിഞ്ഞുനിൽക്കരുത്, അഭിമുഖീകരിക്കൂ,എല്ലാം പിന്നെ അനായാസമാകും.കുറസോവയെ ഏറ്റവും സ്വാധീനിച്ചതായിരുന്നു  സഹോദരന്റെ വാക്കുകൾ.

ദാരിദ്ര്യം ഏകാന്തത  അരക്ഷിതത്വം,എല്ലാറ്റിനേയും അഭിമുഖീകരിച്ചു വളർന്നവളായിരുന്നു എന്റെ അമ്മ. മരങ്ങൾക്ക് വാർഷികവളയമെന്ന പോൽ അത് കരുത്തായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു,ഒന്നിലും ആരേയും കൂസാതെ,ആശ്രയിക്കാതെ.

ആയതിനാൽ എന്റെ ജീവിതം സ്വാതന്ത്ര്യം നിറഞ്ഞതായി.കറന്റ് ബിൽ,ടെലഫോൺ ബിൽ,റേഷൻ കട,പലചരക്ക്,മീൻ മാർക്കറ്റ്,പാൽ വിതരണം,കശുവണ്ടി പെറുക്കൽ ഒക്കെ അമ്മ നേരിട്ടുതന്നെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.ഇരുപത് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ആലപ്പാട് പുള്ളിലെ കോൾപ്പാടത്തേക്കുപോലും അപകടം പറ്റി അല്പം മുടന്തുള്ള കാലുമായി അമ്മ നിരന്തരം പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.കൊയ്ത്തിനുമാത്രം ഞാൻ പോകുമായിരുന്നു. ലോറിക്കു മുകളിലെ കറ്റനിറച്ച ഉയരങ്ങളിൽ  കൊയ്ത്തുകാർക്കൊപ്പം ഇരുന്നുള്ള സഞ്ചാരവും എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.സ്കൂളിൽ പോക്കും അമ്മ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ,മടി  എന്ന കൂട്ടുകാരൻ അങ്ങിനേയും  ആഗ്രഹിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട്.

തോരാത്ത മഴയിൽ വീടില്ലാതെ  അമ്മയും മൂന്നുമക്കളും അന്തംവിട്ടുനിന്നതും ആടിയുലഞ്ഞ വള്ളത്തിൽ ഞാനും ചേട്ടനും കൂടി കാനോലിക്കനാലിലൂടെ കറ്റനിറച്ച വഞ്ചി തുഴഞ്ഞതും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒഴിച്ചുനിർത്താനാവാത്ത വിഷ്വലുകൾ ആവുന്നത് അമ്മ അതിലെ നായികയായതുകൊണ്ടാണ്.അമ്മക്കൊപ്പം ഞങ്ങളും ചുഴിയിലകപ്പെടാതെ തുഴയുകയായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ തുള്ളിക്കളിച്ച വലിയ മീനുകൾ കെട്ടിയിട്ട വഞ്ചിയിലേക്ക് മലക്കം മറിഞ്ഞ് ഞങ്ങളുടെ കറിച്ചട്ടിയെ സമൃദ്ധമാക്കിയതും ഒരു വലിയ കാര്യമായി ഓർമ്മയുടെ ശേഖരത്തിലുണ്ട്.

പോകെപ്പോകെ അമ്മ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി,എന്നെ വെറുതെ വിടുക. അമ്മയുടെ ആരോഗ്യവും കരുത്തും ധാർഷ്ട്യവുമായിരിക്കാം അതിനുകാരണം.ഇവന്റെ കാലൊന്ന് ഒടിഞ്ഞുകിട്ടിയെങ്കിൽ കുറച്ചുനാൾ വീട്ടിൽ കിട്ടിയേനെ എന്ന് പറഞ്ഞതും ഈ അമ്മയാണ്.

ആരോഗ്യം കുറഞ്ഞുവന്ന കാലത്താണ്  മകനായി ഞാൻ അമ്മയിലേക്ക് തിരികെയെത്തുന്നത്.

നിന്നെയൊന്ന് കാണാൻ എന്ന് ഒറ്റവാക്ക് മൊബൈലിൽ കേൾക്കേണ്ട  താമസം ഞാൻ ' വാടാനപ്പള്ളിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തുമായിരുന്നു.മതിലും വേലിയുമില്ലാത്ത വിശാലവിസ്തൃതിയിലേക്ക് നിഴലും രൂപങ്ങളും  മറിയുന്നതും നോക്കിയിരുന്ന കണ്ണുകൾ തിളക്കം വെക്കുന്നതും അതിൽ കുറച്ച് കണ്ണീരുകലരുന്നതും ഞാൻ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്,അത്  ഒരു കാമുകിയിലും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല..

വീട് വിടാനുള്ളത് എന്ന സങ്കല്പത്തിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് എന്നും വീടുവിട്ടുപോവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവൻ അമ്മ കിടപ്പായപ്പോൾ  വീട്ടുപക്ഷിയായി.

നഴ്സിംഗിനെ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭവമായി കാണുന്നതും ഇക്കാലത്ത്.അറിയാതെ അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ നിന്നും പോയ ഒരു ദിവസം.ഞാനത് തുടച്ചുകളയുകയായിരുന്നു,അല്പം മടിയോടെ.ഞാൻ പറഞ്ഞു,ഞാൻ എന്താ ചെയ്യുന്നതെന്ന് അമ്മ അറിയുന്നുണ്ടൊ.

അമ്മ പറഞ്ഞു ,ഞാനും കുറെ നിന്റെ കോരിയതല്ലെ.ആ നിമിഷം പമ്പ കടന്നു എന്റെ മടിയും അറപ്പും വെറുപ്പുമൊക്കെ,പിന്നെ എല്ലാം സ്നേഹമായിരുന്നു.

അമ്മ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും പിൻ വാങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ആ ശരീരത്തിന് ഏറെക്കുറെ ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ നിന്നു.ആ ശരീരത്തിലെ ഓരോ ചലനങ്ങളും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചുകോണ്ടിരുന്നു,അമ്മ  കുട്ടിയെ എന്നപോലെ.എത്ര പെട്ടെന്നാണ് എല്ലാം തലകീഴായി മറിയുന്നത് .

ഇവിടെ വളരുകയല്ല,തളർന്നുതളർന്നു പോകുകയാണ്,തിരികെ കിട്ടാത്തവിധം..പെട്ടെന്നാണത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.അമ്മ കൈകൾ ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു,തലയുയർത്താനുംപെടാപ്പാടു പെടുന്നു.അമ്മക്കുള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ നടക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക്  തോന്നി.ഞാൻ ക്ഷമയോടെ  ശ്രദ്ധയോടെ കാത്തിരുന്നു,ശരീരത്തിൽ തൊട്ടിരുന്നു.അമ്മയെ ആകെ നിരീക്ഷണത്തിലാക്കി.ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ അസ്വസ്ഥതക്ക് കാരണവും കണ്ടെത്തി,ഞാൻ കരഞ്ഞുപോയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.മനുഷ്യൻ നിസാരനും  നിസഹായനുമാവുന്ന നിമിഷത്തെ ഞാനും  അമ്മക്കൊപ്പം അന്നനുഭവിച്ചു.

ആരുടേയും കാഴ്ചയിൽ പെടാൻ സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത അത്രക്ക് കുഞ്ഞനുറുമ്പുകൾ വരിവരിയായി  അമ്മയുടെ കണ്ണിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകോണ്ടിരിക്കുന്നു,കണ്ണിലൂടെ തെളിനീർ ഒഴുകുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.മരണത്തിനും ജീവനുമിടക്കുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ ശാന്തതയുടേതാണെന്നും എനിക്ക് മനസിലായി.ആരോഗ്യമുള്ളവർക്കു മാത്രമേ അലോപ്പതി മരുന്ന് കൊടുക്കാവൂ എന്ന അനുഭവവും അമ്മ തന്നു.വേദനയാൽ  അസ്വസ്ഥയായ അമ്മക്ക് ശാന്തമായ മരണം ഹോമിയോ ഡോക്ടറായ സുഹൃത്ത് ദിപു ഉറപ്പുതന്നു.ശാന്തവും സൗന്ദര്യവും നിറഞ്ഞ മരണവഴികളിൽ കാഴ്ച മറയും വരെ ഞാനും കൂട്ടിരുന്നു.

കാഴ്ചകളെ സൂക്ഷ്മമാക്കുക എന്നത് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമാണ്,കലയിൽ മാത്രമല്ല മനുഷ്യത്വത്തിലും. അമ്മയിലൂടെ ഞാൻ നഴ്സിംഗിന്റെ ബാലപാഠവും അറിഞ്ഞു, അമ്മയിലൂടെ  പലതുമറഞ്ഞിരുന്നു,പരസ്പരമറിയുകയും ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുക എന്നുള്ള പ്രണയപാഠമായിരുന്നു അത്.കാലങ്ങളിലൂടെയുള്ള ജീവിതസഞ്ചാരങ്ങളിൽ  ഞാൻ തൊടുന്നതും അതാണ്.

❤ *മണിലാൽ*

(കൈരളി ബുക്സ് പുറത്തിറക്കിയ ' എന്റെ സ്ത്രീ ' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ
നിന്ന്.),

Friday, January 17, 2020

✳പി ലീലയെക്കൊണ്ട് ഭരണഘടന പാടിപ്പിക്കണം മണിലാൽ✳



(ഭരണഘടനയെ അട്ടിമറിക്കുന്ന ഫാസിസ്റ്റ് കാലത്ത് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്ന അല്പം പഴയ എഴുത്ത് )


ഒറ്റക്കിരുന്ന് ഉറച്ചനേരം ഒരു വിളി വന്നു,മനസ് ഉത്സവത്തിലേക്ക് തിരയിളക്കി.സുഹൃത്ത് രഘു വക്കീലാണ്.

കേരളവർമ്മക്കാലത്ത് മജീഷ്യനായിരുന്നു. പെൺകുട്ടികളെ വീഴ്ത്താനുള്ള പലതരം വിദ്യകളിൽ ഒന്നായിരിക്കണം കോളേജ് കാലത്തെ രഘുവിന്റെ മാജിക്ക്. കോളേജിൽ അന്നത് അധികം ഏറ്റില്ലെങ്കിലും കോടതിൽ മാജിക്ക് യഥേഷ്ടം ഏൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് രഘു.


കോടതിയിലും മാജിക്കിലും ധരിക്കുന്ന കോട്ടിന് സമാനതകളുണ്ട്, രണ്ടിലും സത്യമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വമ്പൻ കളവുമുണ്ട്. കോടതിയോടും നിയമ വ്യവസ്ഥയോടും പൊതുവെ എനിക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അതിന്റെ മനംമടുപ്പിക്കുന്ന രീതികളായിരിക്കണം അങ്ങിനെ തോന്നാൻ, കേസും കോടതിയുമൊക്കെ അസംസ്കൃതരായ മനുഷ്യരുടെ വഴിയല്ലെന്ന മാനസികാവസ്ഥയും. ആയതിനാൽ ഭരണഘടന ജാതിമതങ്ങളെ പോലെ അകറ്റി നിർത്തിയിരുന്നു. ജീവിക്കാൻ സ്വന്തം ഭരണഘടന മതി എന്ന അതിഭീകരമായ ആത്മവിശ്വസവും അന്തവിശ്വാസവും .


കുരിശിന്റെ വഴി നാടകക്കേസുമായി ഞങ്ങൾ അമ്പത്തിയേഴ് വ്യതസ്ത പേരുകളിൽ ഉള്ള യുവാക്കൾ മൂന്നാലു വർഷം മജിസ്ട്രേറ്റ് കോടതിയുടെ തിണ്ണ നിരങ്ങിയപ്പോൾ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനത്തോട് ഉടലെടുത്ത ബഹുമാനം തീർത്താൽ തീരില്ല.


മജിസ്ട്രേറ്റായ എന്റെ സുഹൃത്തിനോട് അമ്മ നിരന്തരം പറയുമത്രെ, ഫാനിന്റെ ചോട്ടിൽ സുഖിച്ചിരുന്ന് നുണ കേൾക്കാനല്ലെ നീ ദിവസോം കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട് പോകുന്നത്.

നിയമത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ചവർ ഭരണഘടനയെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തിയതാണൊ ഭരണഘടന മറിച്ചും ചെയ്തതാണോ, അങ്ങിനേയും ചില സംശയങ്ങൾ.

ശബരിമല വിധി വന്നപ്പോഴാണ് ഭരണഘടന എന്ന ഒന്നിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്. അത് വരെ ബൈബിൾ പോലെയൊ മഹാഭാരതം പോലെയൊ ഡെക്കാമറൺ കഥകൾ പോലെയൊ പോലെയൊ ആയിരുന്നു അത്, വേണമെങ്കിൽ ആവാം, അവഗണിക്കാം.

നമ്മളെ ബാധിക്കാത്ത ഒരു പുസ്തകം എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അത് വരെ. രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടനക്കൊപ്പം സ്വന്തം ഭരണഘടനയുണ്ടാക്കി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരും നിലവിലെ ഘടനക്കെതിരെ പൊരുതുന്ന സമൂഹവും എല്ലാ ലോകത്തുമുണ്ട്.

പ്രണയത്തിൽ ഒരുവൾ വാഴ്ത്തപ്പെടും വിധം എന്ന ഹൃസ്വസിനിമയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഉച്ഛവസ്ഥയിൽ നിയമപുസ്തകം കത്തിക്കുന്ന ഒരു വിഷ്വൽ ഉണ്ട്. എല്ലാറ്റിനേയും തട്ടിമറിക്കുന്ന പ്രണയാവസ്ഥയിലെ റാഡിക്കൽ ഇമേജായിരുന്നു അത്.

ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു, ഭരണഘടനയെ അപ്പാടെ തള്ളരുത്, അത് പാഠപുസ്തകമാക്കേണ്ട ഒന്നാണ്‌.കുട്ടികളെ മറ്റൊന്നും അടിച്ചേൽപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇത് പഠിപ്പിക്കണം.

സംസാരിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്ന ആരെക്കണ്ടാലും ഇപ്പോൾ ശബരിമല സ്ത്രീ പ്രവേശനവും ഭരണഘടനാ ബെഞ്ചിന്റെ വിധിയും ചർച്ച ചെയ്യാറുണ്ട്.സമൂഹത്തിന്റെ അഥവാ ആണുങ്ങളുടെ മനസിലിരിപ്പ് അറിയാനാണ്. എന്റെ സുഹൃദ് വലയം ഭൂരിപക്ഷവും ജാതി മതരഹിതരാണ്, എന്റെ സന്തോഷജീവിതം അതിലാണ്, പ്രകടമല്ലെങ്കിലും ഭരണഘടന ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് തന്നെയാണ് ജീവിതവേഗം. സമഭാവന സ്വാതന്ത്ര്യം നെറ്റിയിൽ എഴുതിയൊട്ടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഒരാളെക്കാണുമ്പോൾ ഏത് ജാതി ഏത് ഗോത്രം ഏത് നാട് എന്ത് മെച്ചം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല.

ഒന്നിച്ചൊഴുകാൻ കഴിയുന്നു വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ആചാരങ്ങളുമായി യോജിച്ച് പോകണമെങ്കിൽ നല്ല അദ്ധ്വാനം വേണം. ജീവിക്കാൻ തന്നെ സമയം കഷ്ടി. സ്വകാര്യ ചർച്ചകൾ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്.താപ്പ് കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ചർച്ച ചെയ്യും, മദ്യപാനമെങ്കിൽ പറയുകയും വേണ്ട. ചർച്ചാവേദി വീടുകളിലാണെങ്കിൽ ആൺപെൺ ദേദമില്ലാതെ മലയിൽ സ്ത്രീകൾ കയറേണ്ടതില്ല എന്ന് പുരുഷന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് കട്ടായം വന്നാൽ സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന അറ്റകൈ പ്രയോഗം വലിച്ച് പുറത്തേക്കിടും.


അടുക്കളയിൽ കരിഞ്ഞും കെട്ടിയോന്റെ അടിവസ്ത്രം കഴുകിയും ജീവിച്ചാൽ മതിയോ എന്നൊരു ചോദ്യം പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് നേരെ ഉയർത്തും.അവരുടെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമൊരു സന്ദേഹമുണരും, പിന്നെ വികസിക്കും, അവർ ആണുങ്ങളായ ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കും. ഇപ്പുറത്തെ ആണൊരുത്തൻ എരിപിരി കൊള്ളുന്നതും കാണാം. ശബരിമല കയറ്റം പിന്നീടാകാം ഇപ്പോ നീ സ്ഥലം വിട് എന്നൊരു മുഖഭാവവും അയാളിൽ നിന്ന് വായിയെടുക്കാം.

പുരുഷനാണ് പ്രശ്നം. മലയും കയറ്റിറക്കങ്ങളും ആർത്തവവും ബ്രഹ്മചര്യവുമൊന്നുമല്ല.പൊതു ഇടങ്ങൾ സ്ത്രീകൾ ശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ അടുക്കളയിൽ കയറാനും അടിവസ്ത്രങ്ങൾ നനക്കാനും കാലുതിരുമ്മാനും ആളെ വേറെ നോക്കേണ്ടി വരും.

ശരണം വിളികൊണ്ടോ നാമജപം കൊണ്ടോ പരിഹരിക്കാൻ പറ്റാത്തതാണ് കാലങ്ങളിലൂടെ പുരുഷലോകം ആർജിച്ച ശീലങ്ങൾ. ദൈവങ്ങളെ സഹിക്കാം പുരുഷന്മാരെ പറ്റില്ല. ആണധികാരത്തിന്റെ അടരുകൾ അനവധി. ബ്രാഹ്മണ്യം വരെ അത് എഴുന്ന് നിൽക്കുന്നു. പുരുഷനെന്നാൽ അധികാരമാണ്, അധികാരമെന്നാൽ ബ്രാഹ്മണ്യമാണ്. ആകയാൽ അധികാരത്തിന്റെ പൂണൂലണിയാൻ ക്യൂ നിൽക്കുന്നവരെ എവിടെയും കാണാം.

ഇന്ത്യൻഭരണഘടന പൗരസ്ത്യമാണെന്നും അതിനെ ഭാരതവൽക്കരിക്കണമെന്നുമുള്ള വാദം ഉയരുന്നുണ്ട്. മനുസ്മൃതി പോലുള്ള സംഹിതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഭരണഘടനയെ ഒന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കുക.

സ്ത്രീകൾക്ക്, ദളിതർക്ക് ഒന്ന് ശ്വാസം വിടണമെങ്കിൽ മുകളിൽ നിന്ന് സമ്മതം വാങ്ങിക്കണം. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഭരണഘടനക്ക് പൊന്നുംവിലയുണ്ടാവുന്നത് സ്ത്രീ പ്രവേശനവിധിക്ക് ശേഷമാണ്.സ്ത്രീകൾ അണിയേണ്ടത് പുരുഷനൊപ്പം അവരെ മനുഷ്യരാക്കുന്ന ഭരണഘടനാ തത്വങ്ങളെയാണ്, ഭക്തിയേയോ സ്വർണ്ണത്തേയോ അല്ല.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം പ്രിയസുഹൃത്ത് ഗഫൂർ പാതിരാവർത്തമാനത്തിനിടയിൽ ദലിത് സുഹൃത്തുക്കൾ എത്രപേരുണ്ട് എന്ന പ്രസക്തമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഞാനൊന്ന് പതറി, സുഹൃത്തുക്കളെ ഇതുവരെ ഞാൻ ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിൽ തരംതിരിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. ആൺ സുഹൃത്തുക്കൾ മുതൽ പെൺ സുഹൃത്തുക്കൾ വരെ ഞാൻ വിരലിൽ കണക്കെടുത്തു, സങ്കോചത്തോടെ. വിരലുകൾ ഓരോന്നായി വിടർന്നുതുടങ്ങി. അതിൽ എന്നോടൊപ്പം വീട് പങ്കിടുന്ന പെൺസുഹൃത്തുക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.

പൊതുവെ സൗഹൃദത്തിന്റെ തീൻമേശകളിൽ, സു ഹൃദ്സദസുകളിൽ, സഞ്ചാരങ്ങളിൽ മേൽപ്പറഞ്ഞവരെ അധികം കണ്ടിട്ടില്ല, രാഷ്ട്രീയ വർത്തമാനങ്ങളിൽ അവരെ നാവിൻ തുമ്പിൽ അണിനിരത്തുമെങ്കിലും.

സാമൂഹ്യമാറ്റത്തോടൊപ്പം നമ്മളും മാറും എന്ന ചിന്താഗതി എനിക്ക് പ്രിയട്ടതല്ല. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് മാർച്ച് ചെയ്യുന്നതല്ല വിപ്ലവം. എല്ലാറ്റിനും അവനവൻ വഴികളുമുണ്ട്.

നവോത്ഥാനമെന്ന് സാമൂഹ്യ നായകർ വന്ന് മാറ്റിമറിക്കേണ്ടത് മാത്രമല്ല. ഓരോ അണുവിലും ഓരോ നിമിഷത്തിലും നമ്മൾ ഒറ്റക്കും നടത്തേണ്ട കലാപം കൂടിയാണത്.

അടുക്കളയിൽ ഭാര്യക്കൊപ്പം കയറുമ്പോൾ, അവർക്ക് മുന്നിൽ പുറംലോകത്തെ തുറന്ന് വെക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആദ്യാക്ഷരമെഴുതുകയാണ്.

മറ്റെല്ലാ കാര്യത്തിലും മുകളിലേക്ക് നോക്കാമെങ്കിലും ജാതിയുടെ കാര്യമെത്തുമ്പോൾ താഴേക്കാണ് നോക്കേണ്ടത്, മനുഷ്യർ അവിടെയാണ്, മനുഷ്യത്വം അവിടെയാണ്. ഭരണഘടന പോലെത്തന്നെ അംബേദ്ക്കറും എനിക്ക് ഒരുകാലത്ത് തെറ്റിദ്ധാരണയായിരുന്നു,

ഭരണഘടനാ ശില്പി എന്നതിൽ നിന്ന് ശില്പി എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം മനസിലാക്കാൻ ഇത്തിരി വൈകി.

ആലോചിക്കുമ്പോൾ പല രീതികളിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്ന ശില്പഘടന തന്നെയാണത്. രാജ്യത്തിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങളെ, വലുപ്പചെറുപ്പങ്ങളെ സൂക്ഷ്മാംശത്തിൽ കണ്ട് സമഭാവനയിൽ എഴുതിയുയർത്തിയ നിയമ സംഹിത ഒരു ശില്പം പോലെ ഭദ്രമായ ഐക്യവും അടിത്തറയും സൗന്ദര്യവും പ്രസരിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനെ പുതുക്കിപ്പണിയുകയാണ് ജനാധിപത്യത്തിലൂടെ കാലം ചെയ്യേണ്ടത്.



സമഭാവന , സ്വാതന്ത്ര്യം എപ്പോഴും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കണം, അതിലൂടെ മനുഷ്യർ നിവർന്ന് നിൽക്കണം. ഭക്തി കെട്ട് പോകില്ല.കാരണം അതിന് അടിസ്ഥാനമില്ല. മനസ് കെട്ടുപോകുന്ന സമയങ്ങളുണ്ട്, തത്സമയ ചിന്തകളിൽ ഭ്രാന്തു പിടിച്ച് മനഷ്യർ ദൈവങ്ങളെ കക്ഷത്ത് തിരുകി തെരുവിനെ അശുദ്ധമാക്കുമ്പോൾ, നിശബ്ദത ഭാഷയാവേണ്ട സ്ഥലങ്ങളിൽ ആക്രോശം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, മനുഷ്യരെ മനുഷ്യർ നെടുകെ പിളരുമ്പോൾ ......

ദീർഘകാലത്തെ ചുറ്റിക്കറങ്ങലിൽ സ്വന്തമെന്ന് ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന തൃശൂർ റൗണ്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങും. തേക്കിൻ കാടിനെ നെടുകെ പിളർക്കും, റൗണ്ടിൽ ഒരുവട്ടം ചുറ്റും. ആരെയെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടാതിരിക്കില്ല. ഓഫീസ് വിട്ടിറങ്ങുന്നവർ, സിനിമക്കാർ, നാടകക്കാർ, ഫിലിം സൊസൈറ്റി പ്രവർത്തകർ, പ്രതിരോധ സമിതിക്കാർ, അരാജകർ... ഇവർ ഭൂരിപക്ഷവും സംസാരിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്നവരാണ്. പ്രണയിനികൾ, പ്രതീക്ഷ കൈവിടാത്തവർ, രാജ്യത്തിന്റെ പോക്കിൽ ആശങ്കപ്പെടുന്നവർ... അവർക്കൊപ്പം ചായ കുടിക്കാം, ബീർ പാർലറുകളിൽ കയറാം,  സമനില തെറ്റാം, എന്തുമാവാം. അവർക്കൊപ്പം സ്നേഹം തൊട്ടുകൂട്ടാം.അവരിൽ നിന്ന് ജാതി തികട്ടി വരില്ല, മതബോധം ഛർദ്ദിക്കില്ല.


 സമനില കൈവരിക്കാനാവുമെന്നതാണ് മദ്യത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത. ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ ലോകം ഒറ്റപ്പെഗ്ഗിൽ എഴുന്നേറ്റ് അറ്റൻഷനിൽ നില്ക്കുന്നത് കാണാം. മദ്യത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം എന്തൊരു ശാന്തതയാണ് തരുന്നത്, കുടിച്ചില്ലെങ്കിൽ പോലും, എപ്പോഴും അത് സമീപത്ത് കരുതുക തന്നെവേണം,മറിച്ചൊരു ശുഭ സാദ്ധ്യത മറ്റൊന്നും തരാത്തിടത്തോളം കാലം. മദ്യം ഭരണഘടന പോലെ , സമഭാവനയോടെ.

ഭരണഘടനയുമായുള്ള അന്യത നാൾക്കുനാൾ കൂടുന്നു,ഇരുൾ മൂടുന്നത് പോലെ. കരുതിയിരിക്കുക,അതിന്റെ വെളിച്ചം കെട്ടു പോകരുത്.അനുഭവത്തിന്റെ ചൂളയിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിച്ചെടുത്തതാണ്.


 'പി ലീലയെ'ക്കൊണ്ട് പാടിപ്പിച്ച് മാലോകരെ മുഴുവൻ കേൾപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നാണ് ഭരണഘടന. ✳ 

Friday, December 27, 2019

Saturday, March 16, 2019

✳പി ലീലയെക്കൊണ്ട് ഭരണഘടന പാടിപ്പിക്കണം

✳ഒറ്റക്കിരുന്ന് ഉറച്ചനേരം ഒരു വിളി വന്നു. മനസ് ഉത്സവത്തിലേക്ക് തിരയിളക്കി, സുഹൃത്ത് രഘു വക്കീലാണ്. കേരളവർമ്മക്കാലത്ത് മജീഷ്യനായിരുന്നു. പെൺകുട്ടികളെ വീഴ്ത്താനുള്ള പലതരം വിദ്യകളിൽ ഒന്നായിരിക്കണം കോളേജ് കാലത്തെ രഘുവിന്റെ മാജിക്ക്. കോളേജിൽ അന്നത് അധികം ഏറ്റില്ലെങ്കിലും കോടതിൽ മാജിക്ക് യഥേഷ്ടം ഏൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് രഘു.

കോടതിയിലും മാജിക്കിലും ധരിക്കുന്ന കോട്ടിന് സമാനതകളുണ്ട്, രണ്ടിലും സത്യമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വമ്പൻ കളവുമുണ്ട്. കോടതിയോടും നിയമ വ്യവസ്ഥയോടും പൊതുവെ എനിക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അതിന്റെ മനംമടുപ്പിക്കുന്ന രീതികളായിരിക്കണം അങ്ങിനെ തോന്നാൻ, കേസും കോടതിയുമൊക്കെ നമ്മുടെ വഴിയല്ലെന്ന മാനസികാവസ്ഥയും. ആയതിനാൽ ഭരണഘടനയെ ജാതിമതങ്ങൾ പോലെ ഞാൻ അകറ്റി നിർത്തിയിരുന്നു. ജീവിക്കാൻ സ്വന്തം ഭരണഘടന മതി എന്ന അതിഭീകരമായ ആത്മവിശ്വസവും.

കുരിശിന്റെ വഴി നാടകക്കേസുമായി ഞങ്ങൾ അമ്പത്തിയേഴ് വ്യതസ്ത പേരുകളിൽ ഉള്ള യുവാക്കൾ മൂന്നാലു വർഷം മജിസ്ട്രേറ്റ് കോടതിയുടെ തിണ്ണ നിരങ്ങിയപ്പോൾ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനത്തോട് ഉടലെടുത്ത ബഹുമാനം തീർത്താൽ തീരില്ല.


മജിസ്ട്രേറ്റായ എന്റെ സുഹൃത്തിനോട് അമ്മ നിരന്തരം പറയുമത്രെ, ഫാനിന്റെ ചോട്ടിലിരുന്ന് നുണ കേൾക്കാനല്ലെ നീ ദിവസോം കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട് പോകുന്നത്.

നിയമത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ചവർ ഭരണഘടനയെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തിയതാണൊ ഭരണഘടന മറിച്ചും ചെയ്തതാണോ, അങ്ങിനെ ചില സംശയങ്ങൾ. ശബരിമല വിധി വന്നപ്പോഴാണ് ഭരണഘടന എന്ന ഒന്നിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്. അത് വരെ ബൈബിൾ പോലെയൊ മഹാഭാരതം പോലെയൊ ഡെക്കാമറൺ കഥകൾ പോലെയൊ പോലെയൊ ആയിരുന്നു അത്, വേണമെങ്കിൽ ആവാം, അവഗണിക്കാം.

നമ്മളെ ബാധിക്കാത്ത ഒരു പുസ്തകം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു അത് വരെ. രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടനക്കൊപ്പം സ്വന്തം ഭരണഘടനയുണ്ടാക്കി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരും പൊരുതുന്ന സമൂഹവും എല്ലാ ലോകത്തുമുണ്ട്.

പ്രണയത്തിൽ ഒരുവൾ വാഴ്ത്തപ്പെടും വിധം എന്ന എന്റെ സിനിമയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഉച്ഛവസ്ഥയിൽ നിയമപുസ്തകം കത്തിക്കുന്ന ഒരു വിഷ്വൽ ഉണ്ട്.

ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു, ഭരണഘടനയെ അപ്പാടെ തള്ളരുത്, അത് പാഠപുസ്തകമാക്കേണ്ട ഒന്നാണ്‌.കുട്ടികളെ മറ്റൊന്നും അടിച്ചേൽപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇത് പഠിപ്പിക്കണം.

സംസാരിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്ന ആരെക്കണ്ടാലും ഇപ്പോൾ ശബരിമല സ്ത്രീ പ്രവേശനവും ഭരണഘടനാ ബെഞ്ചിന്റെ വിധിയും ചർച്ച ചെയ്യാറുണ്ട്.സമൂഹത്തിന്റെ അഥവാ ആണുങ്ങളുടെ മനസിലിരിപ്പ് അറിയാനാണ്. എന്റെ സുഹൃദ് വലയം ഭൂരിപക്ഷവും ജാതി മതരഹിതരാണ്, എന്റെ സന്തോഷജീവിതം അതിലാണ്, പ്രകടമല്ലെങ്കിലും ഭരണഘടന ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് തന്നെയാണ് ജീവിതവേഗം. സമഭാവന സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിങ്ങനെ നെറ്റിയിൽ എഴുതിയൊട്ടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.


ഒരാളെക്കാണുമ്പോൾ ഏത് ജാതി ഏത് ഗോത്രം ഏത് നാട് എന്ത് മെച്ചം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല. അയതിനാൽ ഒന്നിച്ചൊഴുകാൻ കഴിയുന്നു വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ആചാരങ്ങളുമായി യോജിച്ച് പോകണമെങ്കിൽ നല്ല അദ്ധ്വാനം വേണം. ജീവിക്കാൻ തന്നെ സമയം കഷ്ടി.

സ്വകാര്യ ചർച്ചകൾ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്.താപ്പ് കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ചർച്ച ചെയ്യും, മദ്യപാനമെങ്കിൽ പറയുകയും വേണ്ട. ചർച്ചാവേദി വീടുകളിലാണെങ്കിൽ ആൺപെൺ ദേദമില്ലാതെ മലയിൽ സ്ത്രീകൾ കയറേണ്ടതില്ല എന്ന് പുരുഷന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് കട്ടായം വന്നാൽ സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന അറ്റകൈ പ്രയോഗം വലിച്ച് പുറത്തേക്കിടും. അടുക്കളയിൽ കരിഞ്ഞും കെട്ടിയോന്റെ അടിവസ്ത്രം കഴുകിയും ജീവിച്ചാൽ മതിയോ എന്നൊരു ചോദ്യം പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് നേരെ ഉയർത്തും.അവരുടെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമൊരു സന്ദേഹമുണരും, പിന്നെ വികസിക്കും, അവർ ആണുങ്ങളായ ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കും. ഇപ്പുറത്തെ ആണൊരുത്തൻ എരിപിരി കൊള്ളുന്നതും കാണാം. ശബരിമല കയറ്റം പിന്നീടാകാം ഇപ്പോ നീ സ്ഥലം വിട് എന്നൊരു മട്ടും ഭാവവും അയാളിൽ നിന്ന് വായിയെടുക്കാം.

പുരുഷനാണ് പ്രശ്നം. മലയും കയറ്റിറക്കങ്ങളും ആർത്തവവും ബ്രഹ്മചര്യവുമൊന്നുമല്ല.പൊതു ഇടങ്ങൾ സ്ത്രീകൾ ശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ അടുക്കളയിൽ കയറാനും അടിവസ്ത്രങ്ങൾ നനക്കാനും കാലുതിരുമ്മാനും ആളെ വേറെ നോക്കേണ്ടി വരും.ശരണം വിളികൊണ്ടോ നാമജപം കൊണ്ടോ പരിഹരിക്കാൻ പറ്റാത്തതാണ് കാലങ്ങളിലൂടെ പുരുഷലോകം ആർജിച്ച ശീലങ്ങൾ. ദൈവങ്ങളെ സഹിക്കാം പുരുഷന്മാരെ പറ്റില്ല. ആണധികാരത്തിന്റെ അടരുകൾ അനവധി. ബ്രാഹ്മണ്യം വരെ അത് എഴുന്ന് നിൽക്കുന്നു.

പുരുഷനെന്നാൽ അധികാരമാണ്, അധികാരമെന്നാൽ ബ്രാഹ്മണ്യമാണ്. ആകയാൽ അധികാരത്തിന്റെ പൂണൂലണിയാൻ ക്യൂ നിൽക്കുന്നവരെ എവിടെയും കാണാം.

ഇന്ത്യൻഭരണഘടന പൗരസ്ത്യമാണെന്നും അതിനെ ഭാരതവൽക്കരിക്കണമെന്നുമുള്ള വാദം ഉയരുന്നുണ്ട്. മനുസ്മൃതി പോലുള്ള സംഹിതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഭരണഘടനയെ ഒന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കുക.സ്ത്രീകൾക്ക്, ദളിതർക്ക് ഒന്ന് ശ്വാസം വിടണമെങ്കിൽ മുകളിൽ നിന്ന് സമ്മതം വാങ്ങിക്കണം.


എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഭരണഘടനക്ക് പൊന്നുംവിലയുണ്ടാവുന്നത് സ്ത്രീ പ്രവേശനവിധിക്ക് ശേഷമാണ്.സ്ത്രീകൾ അണിയേണ്ടത് പുരുഷനൊപ്പം അവരെ മനുഷ്യരാക്കുന്ന ഭരണഘടനാ തത്വങ്ങളെയാണ്, ഭക്തിയേയോ സ്വർണ്ണത്തേയോ അല്ല.

 കഴിഞ്ഞ ദിവസം പ്രിയസുഹൃത്ത് ഗഫൂർ പാതിരാവർത്തമാനത്തിനിടയിൽ ദലിത് സുഹൃത്തുക്കൾ എത്രപേരുണ്ട് എന്ന പ്രസക്തമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഞാനൊന്ന് പതറി, സുഹൃത്തുക്കളെ ഇതുവരെ ഞാൻ ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിൽ തരംതിരിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. ആൺ സുഹൃത്തുക്കൾ മുതൽ പെൺ സുഹൃത്തുക്കൾ വരെ ഞാൻ വിരലിൽ കണക്കെടുത്തു, സങ്കോചത്തോടെ. വിരലുകൾ ഓരോന്നായി വിടർന്നുതുടങ്ങി.

അതിൽ എന്നോടൊപ്പം വീട് പങ്കിടുന്ന പെൺസുഹൃത്തുക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.പൊതുവെ സൗഹൃദത്തിന്റെ തീൻമേശകളിൽ, സു ഹൃദ്സദസുകളിൽ, സഞ്ചാരങ്ങളിൽ മേൽപ്പറഞ്ഞവരെ അധികം കണ്ടിട്ടില്ല, രാഷ്ട്രീയ വർത്തമാനങ്ങളിൽ അവരെ നാവിൻ തുമ്പിൽ അണിനിരത്തുമെങ്കിലും.

സാമൂഹ്യമാറ്റത്തോടൊപ്പം മാത്രമേ നമ്മളും മാറൂ എന്ന ചിന്താഗതി എനിക്ക് പ്രിയട്ടതല്ല. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് മാർച്ച് ചെയ്യുന്നതല്ല വിപ്ലവം. എല്ലാറ്റിനും അവനവൻ വഴികളുമുണ്ട്.

നവോത്ഥാനമെന്ന് സാമൂഹ്യ നായകർ വന്ന് മാറ്റിമറിക്കേണ്ടത് മാത്രമല്ല. ഓരോ അണുവിലും ഓരോ നിമിഷത്തിലും നമ്മൾ ഒറ്റക്കും നടത്തേണ്ട കലാപം കൂടിയാണത്. അടുക്കളയിൽ ഭാര്യക്കൊപ്പം കയറുമ്പോൾ, അവർക്ക് മുന്നിൽ പുറംലോകത്തെ തുറന്ന് വെക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആദ്യാക്ഷരമെഴുതുകയാണ്.

മറ്റെല്ലാ കാര്യത്തിലും മുകളിലേക്ക് നോക്കാമെങ്കിലും ജാതിയുടെ കാര്യമെത്തുമ്പോൾ താഴേക്കാണ് നോക്കേണ്ടത്, മനുഷ്യർ അവിടെയാണ്, മനുഷ്യത്വം അവിടെയാണ്. ഭരണഘടന പോലെത്തന്നെ അംബേദ്ക്കറും എനിക്ക് ഒരുകാലത്ത് തെറ്റിദ്ധാരണയായിരുന്നു, എല്ലാം ഗാന്ധിയിലേക്ക് ഏകമുഖമാക്കിയിരുന്നു.

ഭരണഘടനാശില്പി എന്നതിൽ നിന്ന് ശില്പി എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം മനസിലാക്കാൻ ഇത്തിരി വൈകി. ആലോചിക്കുമ്പോൾ പല രീതികളിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്ന ശില്പഘടന തന്നെയാണത്. രാജ്യത്തിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങളെ, വലുപ്പചെറുപ്പങ്ങളെ സൂക്ഷ്മാംശത്തിൽ കണ്ട് സമഭാവനയിൽ എഴുതിയുയർത്തിയ നിയമ സംഹിത ഒരു ശില്പം പോലെ ഭദ്രമായ ഐക്യവും അടിത്തറയും സൗന്ദര്യവും പ്രസരിപ്പിക്കുന്നു.

ഇതിനെ പുതുക്കിപ്പണിയുകയാണ് ജനാധിപത്യത്തിലൂടെ കാലം ചെയ്യേണ്ടത്. സമഭാവന , സ്വാതന്ത്ര്യം എപ്പോഴും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കണം, അതിലൂടെ മനുഷ്യർ നിവർന്ന് നിൽക്കണം.

ഭക്തി കെട്ട് പോകില്ല.
കാരണം അതിന് അടിസ്ഥാനമില്ല.

 മനസ് കെട്ടുപോകുന്ന സമയങ്ങളുണ്ട്, തത്സമയ ചിന്തകളിൽ ഭ്രാന്തു പിടിച്ച് മനഷ്യർ ദൈവങ്ങളെ കക്ഷത്ത് തിരുകി തെരുവിനെ അശുദ്ധമാക്കുമ്പോൾ, നിശബ്ദത ഭാഷയാവേണ്ട സ്ഥലങ്ങളിൽ ആക്രോശം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, മനുഷ്യരെ മനുഷ്യർ നെടുകെ പിളരുമ്പോൾ ......


ദീർഘകാലത്തെ ചുറ്റിക്കറങ്ങലിൽ സ്വന്തമെന്ന് ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന തൃശൂർ റൗണ്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങും. തേക്കിൻ കാടിനെ നെടുകെ പിളർക്കും, റൗണ്ടിൽ ഒരുവട്ടം ചുറ്റും. ആരെയെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടാതിരിക്കില്ല. ഓഫീസ് വിട്ടിറങ്ങുന്നവർ, സിനിമക്കാർ, നാടകക്കാർ, ഫിലിം സൊസൈറ്റി പ്രവർത്തകർ, പ്രതിരോധ സമിതിക്കാർ, അരാജകർ...

 ഇവർ ഭൂരിപക്ഷവും സംസാരിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്നവരാണ്. പ്രണയിനികൾ, പ്രതീക്ഷ കൈവിടാത്തവർ, രാജ്യത്തിന്റെ പോക്കിൽ ആശങ്കപ്പെടുന്നവർ... അവർക്കൊപ്പം ചായ കുടിക്കാം, ബീർ പാർലറുകളിൽ കയറാം, ബാറുകളിൽ സമനില തെറ്റാം, എന്തുമാവാം. അവർക്കൊപ്പം സ്നേഹം തൊട്ടുകൂട്ടാം.അവരിൽ നിന്ന് ജാതി തികട്ടി വരില്ല, മതബോധം ഛർദ്ദിക്കില്ല.

സമനില കൈവരിക്കാനാവുമെന്നതാണ് മദ്യത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത. ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ ലോകം ഒറ്റപ്പെഗ്ഗിൽ എഴുന്നേറ്റ് അറ്റൻഷനിൽ നില്ക്കുന്നത് കാണാം.

മദ്യത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം എന്തൊരു ശാന്തതയാണ് തരുന്നത്, കുടിച്ചില്ലെങ്കിൽ പോലും, എപ്പോഴും അത് സമീപത്ത് കരുതുക തന്നെവേണം,മറിച്ചൊരു ശുഭ സാദ്ധ്യത മറ്റൊന്നും തരാത്തിടത്തോളം കാലം.

മദ്യം ഭരണഘടന പോലെ ,
സമഭാവനയോടെ.

ഭരണഘടനയുമായുള്ള അന്യത നാൾക്കുനാൾ കൂടുന്നു,ഇരുൾ മൂടുന്നത് പോലെ. കരുതിയിരിക്കുക,അതിന്റെ വെളിച്ചം കെട്ടു പോകരുത്.അനുഭവത്തിന്റെ ചൂളയിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിച്ചെടുത്തതാണ്.

പി ലീലയെക്കൊണ്ട് പാടിപ്പിച്ച് ജ്ഞാനപ്പാന പോലെ മാലോകരെ മുഴുവൻ കേൾപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നാണ് ഭരണഘടന.

✳ ശുഭം

Thursday, February 28, 2019

ഇറാനി കഫേ









  ✳ഇറാനി കഫെ

മണിലാൽ✳



ഭൂമിയിലെ സ്നേഹം പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ പാടുപെടുന്നൊരു സ്ഥലമുണ്ട് ഊട്ടിയില്‍ .അതിന്റെ പേരാണ് മുകളില്‍ പറഞ്ഞത്, ഇറാനി കഫെ. കറുത്ത കുതിരയില്‍ കയറുന്ന വെള്ളച്ചികൾ,വെളുത്ത കുതിരയില്‍ കയറി മസിലു വീര്‍പ്പിക്കുന്ന കറുപ്പന്മാര്‍,ബോട്ട് ഹൌസും ബോട്ടാണിക്കല്‍ ഗാര്‍ഡനും കണ്ട് ഊട്ടിയുടെ അകം കാണാതെ പോകുന്ന ടൂറിസ്റ്റുകള്‍, നീണ്ടക്യൂവിന്റെ സുരക്ഷിതങ്ങളില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ നിര്‍ത്തി സ്വന്തം ഉല്ലാസങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്ന മാഷന്മാരും ടീച്ചറത്തികളും,യാത്രികരെ ഇറക്കി വിട്ട് ഫസ്റ്റ് എയിഡ് ബോക്സില്‍ നിന്നും കുപ്പികള്‍ പുറത്തെടുക്കുന്ന ഡ്രൈവറന്മാർ,ടൂറിസ്റ്റുകളെ പറന്നു കൊത്തി കുടല്‍ പുറത്തെടുക്കുന്ന ഓട്ടോറിക്ഷകള്‍,മുറുകിപ്പൊട്ടാറായവരെ പിന്‍പറ്റി വേണൊ എന്നന്വേഷിക്കുന്ന പിമ്പുകള്‍..... ഈ ബഹളത്തില്‍നിന്നൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി ഇറാനി കഫെ. ഇവിടെ വാക്കും നോട്ടവും സ്നേഹമാണ്.ചായയും കാപ്പിയും സ്നേഹമാണ്.ജോലിക്കാരും വരുന്നവരും സ്നേഹമാണ്.ഭക്ഷണം നിറയെ അതാണ്. പഴമ മണക്കുന്ന ഇരിപ്പിടവും ഭഷണം വിളമ്പുന്ന മേശയും ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന പാത്രങ്ങളും     ചുറ്റും ഒരുക്കിയ കാഴ്ചകളും സ്നേഹമാണ്. ഇവിടെ ഒരു വലിയ ചരിത്രമുറങ്ങുന്നു,ഉറങ്ങുകയല്ല വര്‍ത്തമാനത്തിലേക്ക് പടരുകയാണ്. മനുഷ്യരെ ഒരേ ഭാവത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരിടം.എല്ലാം ശരിയെന്നുറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ട് കൗണ്ടറിലെ ഉയരം കൂടിയ കസേരയില്‍ സ്വസ്ഥതയോടെ ഇരിക്കുന്ന  കവാരി എന്ന ഇറാനി വനിത. തൊള്ളായിരത്തി അമ്പത്തിമൂന്നില്‍ അവരുടെ അച്ഛന്‍ സ്ഥാപിച്ചതാണ് ഈ കഫെ.ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണശേഷമാണ് അവര്‍ ഈ കസേരയില്‍ ഉറച്ചത്.കട നടത്തുന്ന കവാരിയുടേയും ജോലിക്കാരുടേയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിൽ മാത്രം. പണപ്പെട്ടി നിറക്കലിന് പ്രഥമ പരിഗണന നല്‍കുന്ന ലോകം കഫേക്ക്  പുറത്താണ് . ഇവിടെ  എല്ലാം സാവധാനമാണ്.സപ്ലെ ചെയ്യുന്നവർ അറുപത് പിന്നിട്ടവര്‍. കവാരിയുടെ ഇരിപ്പിടത്തിന് പിറകില്‍ പഴയ മാതൃകയില്‍ പണി കഴിപ്പിച്ച അലമാരകളാണ്.അതിന് പൂട്ടും താക്കോലും ഉണ്ട്.കടയില്‍ വരുന്നവര്‍ കാപ്പി,ചായ ആവശ്യപ്പെടുന്നതനുസരിച്ച് അടുക്കളയില്‍ നിന്നും ചുടുവെള്ളവും തിളപ്പിച്ച പാലുമായി സപ്ലയര്‍മാര്‍ കൌണ്ടറിനു മുന്നില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നു.വലിയ സീറ്റില്‍ നിന്നിറങ്ങി താക്കോല്‍ എടുത്ത് അലമാര തുറന്ന് കവാരി കാപ്പിപ്പൊടി ചായപ്പൊടി,പഞ്ചസാര ശ്രദ്ധയോടെ പുറത്തെടുത്ത് കപ്പിലേക്കിട്ടു കൊടുക്കുന്നു.വീണ്ടും കാപ്പിപ്പൊടി ചായപ്പൊടി പഞ്ചസാര    അലമാരയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്ക്  തിരികെ വെക്കുന്നു.  വൃത്തി ഇവിടെ ദൈവങ്ങളെപ്പോലെയാണ്,തൂണിലും തുരുമ്പിലും. തിങ്ങിയ കോടയില്‍ നിന്നും തലയൂരി ഞങ്ങള്‍ കഫേയില്‍ കടക്കുമ്പോള്‍ സ്തീപുരുഷസംഘങ്ങള്‍ ലിംഗവ്യത്യാസത്തിന്റെ മറക്കുടപിടിക്കാതെ മനസ്സ് തുറന്ന് സുഗന്ധം പൊഴിക്കുകയായിരുന്നു അവിടെ.  തിരക്കില്ലത്തവരുടെ ഗുഹയാണ് ഇറാനി കഫെ.ഭക്ഷണം പാതിവഴിയില്‍ മതിയാക്കി ചാടിപ്പോകുന്നവരും ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി തിരക്കു കൂട്ടുന്നവരും ഇവിടെ കാണില്ല.ഭക്ഷണം വരുന്ന വഴിയും പോകുന്ന വഴിയും നമ്മളറിയും. ഞങ്ങള്‍ അസ്ലം,അജിത്,ടോജോ,ജോഷി  ചിത്രാങ്കിത മേശക്കിരുവശമിരുന്ന് ഇറാനി കഫെ അന്തരീക്ഷത്തെ കുറെ നേരം അനുഭവിച്ചു,കവാരി പകര്‍ന്ന കോഫിയും ചായയും പലഹാരങ്ങളും ആസ്വദിച്ചു. പോരുമ്പോള്‍ കഹാരി ബഹായി മതത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ലഘുരേഖ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തന്നു.അവിടെ നമ്മള്‍ അനുഭവിക്കുന്നതു മതത്തെ.പരസ്പരവിശ്വാസത്തിന്റേതായ ഒരു ആദർശത്തെ,മതനിരപേക്ഷമായ ഒരു തത്വത്തെ. എസ് യു സി ഐ ക്കാരെ പോലെ ആദര്‍ശത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഒരടി പിന്നോട്ടും മുന്നോട്ടും ഇല്ല എന്ന കര്‍ക്കശ നിലപാടുള്ളവരാണ് ഈ ബഹായികള്‍ . കോച്ചുന്ന തണുപ്പിലും സ്വസ്ഥതയും ഊര്‍ജ്ജവുമുള്ള മനുഷ്യരുണ്ടെന്നതിന്‍ തെളിവായി ഇറാനി കഫെ. ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു സമൂഹം എന്ന ദര്‍ശനമുയര്‍ത്തിയ ബാഹുള്ള എന്ന ഇറാന്‍ പ്രവാചകന്റെ അനുയായികളാണ് കവാരിയും കുടുംബവും.ദര്‍ശനത്തില്‍ നമ്മുടെ ശ്രീനാരായണഗുരുവിന്റെ ഗണത്തില്‍ വരും ഈ ബാഹുള്ള.ജാതി മതം വര്‍ണ്ണം വംശം ഭാഷ ലിംഗം എന്നിവക്കുമേലുള്ള അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കെതിരെ പ്രയത്നിച്ച ബാഹുള്ളയെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്ന വചനങ്ങളും ചിത്രങ്ങളും സാഹിത്യവും ഇവിടെ കാണാന്‍ കഴിയും. പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ തന്നെ സ്തീകളും മനുഷ്യരാണെന്നും വാടകെക്കെടുത്തതോ ബാക്കി വന്നതോ ആയ നട്ടെല്ലുകൊണ്ടല്ല സ്തീകളെ സൃഷ്ടിച്ചതെന്നും ഈ മതം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്നു,ഈ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറച്ച കാവല്‍ക്കാരിയായി കവാരി. വിളമ്പുന്ന ഭഷണത്തില്‍ കൂടി മനുഷ്യനെ ഒന്നിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമോ എന്നതാണ് ഇറാനി കഫെ അന്വേഷിക്കുന്നത് .ബഹായ് വിശ്വസത്തിലൂന്നിക്കൊണ്ടാണ്  ഓരോ ചലനവും. മതം സമാധാനത്തിലേക്കും വികാസത്തിലേക്കുമുള്ള പാതയാണെന്ന്   ബഹായ് മതം പറഞ്ഞുറപ്പിക്കുന്നു. അതിലേക്കുള്ള ഒരു വഴി മാത്രം ഇറാനി കഫെയും കവാരിയും. തൃശൂര്‍ റൌണ്ടിലെ ഇന്ത്യന്‍ കോഫീ ഹൌസിൽ കവാടത്തിന് ഇടതു വശത്തെ എട്ട് പത്ത് കസേരകളില്‍ വൈകീട്ട് അഞ്ചുമണി മുതല്‍ കളിച്ച് രസിക്കുന്ന പ്രായമേറിയവരുടെ സൌഹൃദത്തെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് ഊട്ടി മാർക്കറ്റിനടുത്തുള്ള ഈ കഫേ.




✳മണിലാൽ




മലയാളത്തിന്റെ പ്രണയമാധുരി

        ആയിരം വില്ലൊടിഞ്ഞു ആരോമന മെയ്മുറിഞ്ഞു എന്ന പാട്ട് കേള്‍ക്കുകയാണ്. ഇതാണ്  ഈ എഴുത്ത് തരുന്നത്. ഒളികണ്ണിലെയോരിതള്‍ തേന്മലരമ്പുകള്‍ വന്നു തറക്കാത്തൊരിടമില്ല  എന്നിൽ വന്നുതറക്കാത്തൊരിടമില്ല...  എന്ന് മാധുരി പാടുകയാണ്,വയലാറിന്റെ വരികളില്‍ ദേവരാജൻ മാഷിന്റെ സംഗിതത്തിൽ യേശുദാസിനൊപ്പം.ഒരു തലമുറയെ പ്രണയാതുരമാക്കിയതിന്റെ അവകാശികളിൽ ഇവരെല്ലാമുണ്ട്. കവിതയിലും കഥയിലും ജീവിതത്തിലും ഇതര പടര്‍പ്പുകള്‍ വേറെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും. കേരളത്തെ പ്രണയാതുരമാക്കിയതിൽ വയലാറിനും ദേവരാജന്‍ മാസ്റ്റര്‍ക്കും യേശുദാസിനും മാധുരിക്കുമൊക്കെ വലിയ പങ്കാണുള്ളത്, ചങ്ങമ്പുഴയുടെ തുടർച്ച. ഈ മുന്തിരിപ്പന്തലില്‍ മധുവിധു രാത്രിയില്‍ ഒന്നൊഴിയാതെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു തരും അവ ഒന്നൊഴിയാതെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു തരും.... ജീവിതത്തിൽ നിന്നുയർന്ന് നിൽക്കുന്നതും, ഗൃഹാതുരതവും പ്രണയസന്നിഭവുമായ ഒരവസ്ഥയെ അവര്‍ മലയാളിമനസ്സുകള്‍ക്കായി സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തു.കാലങ്ങളെ   യൌവ്വനനിര്‍ഭരമായ ഒരവസ്ഥയിലേക്ക് അവർ മാറ്റി തീര്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ പാട്ടുകൾക്കൊപ്പം മലയാളികൾ നിത്യഹരിതരായി,പ്രേംനസീറിനെപ്പോലെ.  രാഷ്ട്രീയത്തെ പാട്ടുകളില്‍ നിന്ന് അവര്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തിയതുമില്ല,മാറ്റത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കുകയും ചെയ്തു. മനുഷ്യന്‍ മതം ദൈവങ്ങള്‍ ഭൂമി ഇവയെയെക്കുറിച്ചെല്ലാം അവര്‍ വിമർശവിശകലനങ്ങള്‍ നടത്തി   മൂന്നാം തരമെന്ന് പരിഹസിക്കപ്പെടുന്ന സിനിമാ പാട്ടിലൂടെ. ‘ദന്തഗോപുരം തപസിനു തിരയും ഗന്ധര്‍വ്വകവിയല്ല ഞാന്‍........ മൂകത മൂടും ഋഷികേശത്തിലെ മുനിയല്ല ഞാന്‍ ഒരു മുനിയല്ല ഞാന്‍...‘ ഈ പാട്ടിന്റെ മൂഡ് പ്രണയവും സാഹിത്യം രാഷ്ട്രീയവുമാണ്.പ്രണയം ഫാസിസത്തിന്റെ കാലത്ത് രാഷ്ട്രീയമാണെന്ന് റഷ്യൻ കവി അന്ന അഹമത്തോവ പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയം പ്രമേയമാക്കിയ പാട്ടുകളിൽ പോലും  പ്രണയത്തിന്റെ മാധുര്യം ചേർത്തു മാധുരി.ദേവരാജനും വയലാറും  ഇതിനു കൂട്ടായി നിന്നു.മാധുരി അങ്ങിനെയാണ്,പാട്ടാകെ പ്രണയമാണ്.പാടാന്‍ അറിയില്ല എന്ന വിമർശനത്തെ  അവര്‍ പ്രണയം കൊണ്ടാണ് ,പ്രണയാതുരമായ സ്വരം കോണ്ടാണ് അതിജീവിച്ചത്.  വെള്ളിവീഴ്ച തിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ തുനിഞ്ഞവരെ പ്രണയത്തിന്റെ മുന്തിരിച്ചാറില്‍ അവര്‍ മുക്കിത്താഴ്ത്തി. മനുഷ്യന്റെ സങ്കല്പഗന്ധമില്ലാത്തൊരു മന്ത്രമുണ്ടൊ,ദേവമന്ത്രമുണ്ടൊ... എഴുന്നേറ്റാല്‍ മൂളലായി വന്നു നിറയുന്നതാണ് ഓരോ ദിവസത്തെയും എന്റെ പാട്ട്.അല്ലെങ്കില്‍ അന്നത്തെ സംഗീതത്തിന്റെ തുടക്കം.ഒന്നുറങ്ങി അത് മനസ്സില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞുപോകണം,തേഞ്ഞു പോകണം,അതുവരെ നാവിലത് പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കും.പലപ്പോഴും ആ ദിവസത്തെ മൂഡുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണത്.ഓരോ ദിവസവും മനസ്സില്‍ വരുന്ന സൌഹൃദങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാകുന്നു,പ്രണയങ്ങളും,പാട്ടുകളിൽ    ഏറ്റവും അടുത്തു നില്‍ക്കുന്നത് മലയാളം പാട്ടുകള്‍ തന്നെ,കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല സംഗതിവശാൽ മലയാളിയായിപ്പോയി.  ഓരോ ഭാഷയും   അതിന്റെ  സ്വതസംഗീതത്തെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനെ ക്രമത്തിലും ഒതുക്കത്തിലും  മെരുക്കിയെടുക്കുക  മാത്രമേ ചെയ്യേണ്ടതുള്ളു.ദേവരാജന്റെ ഗാനമാധുരി അതാണ്,മറ്റു പലരുടേയും പോലെ.  ഞാന്‍ നട്ട പയറിന് വിരലിലിടാനൊരു വൈഢൂര്യ മോതിരം തന്നേ പോ... ഞാന്‍ ഏറ്റവുമധികം സഞ്ചരിച്ചിട്ടുള്ളത് ,   വായു വേഗത്തില്‍ മലയാള ചലച്ചിത്ര ഗാനങ്ങൾക്കൊപ്പമാകുന്നു. അവ എന്നില്‍ സഞ്ചാരശീലം വളർത്തി.  തൃക്കാക്കര പൂപോരാഞ്ഞ് തിരുനക്കര പൂ പോരാഞ്ഞ്.... തൃക്കാക്കരയും തിരുനക്കരയും തൊട്ട് തെക്കൻകാറ്റും ഞാനും ഭാവനാവേഗത്തിൽ തിരുമാന്ധാം കുന്നിലെത്തിയത് എത്ര പെട്ടെന്നാണ്. ഇപ്പോഴാണെങ്കില്‍ പെരിന്തല്‍മണ്ണയും തിരുമാന്ധാംകുന്നും അരികെ.  ദൂരവും സമയവും കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങുമ്പോള്‍  കാവ്യകല്പനകള്‍ മങ്ങുന്നു.മണ്ണിന്റെ ശേഷിപ്പിനെപ്പോലും കോണ്‍ക്രീറ്റില്‍ മൂടുന്നു,പാട്ടിൽ നിന്നും കവിതയിൽ നിന്നും ജീവിതം അകന്നുപോകുന്നത് അതു കോണ്ടായിരിക്കാം. ഒരിക്കല്‍ തിരുമന്ധാംകുന്നിൽ    കുറെ നേരം നിന്നു.അമ്പലം കാണാനല്ല.ഞെരളത്തിന്റെ സംഗീതത്തോടൊപ്പം വയലാറും മാധുരിയും   അവിടേക്ക്   എന്നെ കയറ്റുകയായിരുന്നു. ഭക്തി എനിക്ക് ലജ്ജയാണ് തരുന്നത് .ആ തോന്നല്‍ പോലും എനിക്ക്  അപമാനത്തിന്റെ  ആവരണം തരുന്നു. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ “തരുമോ തിലകം ചാര്‍ത്താനെനിക്കു നിന്‍ തിരുവെള്ളിത്തിറയുടെ തേന്‍ കിരണം......” എന്ന് മാധുരിയെ പാടിപ്പോകുന്നു.  ഭക്തിയെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഈ സംഗീതക്കാരുടെ പങ്കിനെ വെറുതെ വിടുന്നു. ഒറ്റ വരിയില്‍ വയലാര്‍ കുറിച്ചിട്ട തിരുമാന്ധാംകുന്നിനെ വീണ്ടും എനിക്ക് പുനസൃഷ്ടിക്കേണ്ടിവന്നു.മാഹിയില്‍ പോയി മുകുന്ദന്റെ മയ്യഴി സൃഷ്ടിക്കുന്നതുപോലെ,തസറാക്കില്‍ പോയി ഒ.വി.വിജയനെ  മെരുക്കുന്നതുപോലെ.മാര്‍ക്വേസിന്റെ മെക്കണ്ടൊയെ അന്വേഷിച്ച് അതൊരു സ്ഥലഭാവനയെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഡോക്യൂമെന്ററി  സിനിമയുണ്ട്. വയനാടും തിരുനെല്ലിയും  ആകർഷകമാകുന്നതിൽ  നീലപ്പൊന്മാനെ എന്റെ നീലപ്പൊന്മാനെ എന്ന പാട്ടിനും പങ്കുണ്ട്. പി.വത്സലയും രാമു കാര്യാട്ടുമൊക്കെ കൂടെയുണ്ട് . ചുണ്ടില്‍ പൈപ്പും തിരുകി ബുൾഗാൻ വെച്ച രാമുകാര്യാട്ട് ഏതോ ഫ്രെയിമിലേക്ക് ദൃഷ്ടിയൂന്നി  പാറയിൽ കയറി നില്പുണ്ടൊ എന്നൊരു തോന്നലും  വിട്ടുപോകുന്നില്ല. ആരും മരിക്കുന്നില്ല,ഒന്നും മായുന്നില്ല. തിരുനെല്ലി സ്പൈസസ് വാലിയിലെ താമസക്കാലത്ത് തുറന്നിട്ട ജനലയിലൂടെ മഴപെയ്തൊഴിഞ്ഞ ഒരു രാത്രിയില്‍ കാടാകെ ലക്ഷക്കണക്കിന് മിന്നുമിനുങ്ങുകൾ തെളിഞ്ഞിറങ്ങുന്നതു കണ്ട് ,   വയനാട്ടിലെ വാസന പൂവുകള്‍ വാര്‍മുടി ചീകി ചൂടേണം... എന്ന പാട്ടായി ഞാൻ മാറി. മാനന്തവാടിയില്‍  നിന്നും തിരുനെല്ലിയിലെക്ക് വരുമ്പോള്‍     തേക്കിന്‍ തോട്ടത്തില്‍ നിന്നനുഭവിച്ച കാറ്റും കുളിരും,  തേക്കു പൂക്കും കാട്ടിലെ .... എന്ന വരികളുമായി ചേര്‍ത്ത് വെച്ചു. സുകുമരേട്ടൻ മാനന്തവാടി തിരുനെല്ലി യാത്രകൾ സന്ധ്യയിലേക്ക് മാറ്റി വെക്കും എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് എന്റെ മാത്രം തോന്നലല്ല അതെന്ന് തോന്നി.       പ്രകൃതിയെ ആപാദചൂഡം അനുഭവിക്കണമെങ്കില്‍ ബൈക്കില്‍ തന്നെ പോകണം. വയലാറും,വയലാറിന്റെ  ഭാവനക്കൊപ്പം യേശുദാസും മാധുരിയും ഇതിലേ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. പ്രണയത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് അതിന്റെ സുഗന്ധമറിഞ്ഞാണ് മാധുരി എപ്പോഴും  പാടുക.കാമവും ശൃംഗാരവുമെല്ലാം അതിന് ചേരുമ്പടി ചേരും.   പാട്ടിന്റെ പൂമാരി വീണുവീണ് കാട്ടിലെ മുളങ്കാട് പീലീനീര്‍ത്തി മാനസമയൂരം വീണ്ടുമേതോ മാദക ലഹരിയില്‍ നൃത്തമാടി അല്ലെങ്കില്‍ എങ്ങിനെയാണ് മഞ്ഞിനും മഴക്കുമിടയിലെ പുയൽ  പോലെ ഈ വരികളൊക്കെ നമ്മെ പറ്റിപ്പിടിക്കുന്നത്. ഒളികണ്ണിലെയോരിതൾ തേന്മലരമ്പുകൾ വന്നുതറക്കാത്തൊരിടമില്ല എന്നിൽ.....േ


   

നീയുള്ളപ്പോള്‍.....